Enkele hekelgedichten


Gepost in het grote smoelenboek

Het wil best

Crombez heeft een haakneus, 
is een dwerg, geen reus. 
Hij is de vrucht van een landverhuis. 
In dit land is zoiets niet pluis.

Nu hij binnen is 
moet dat gedaan zijn, beslist, 
met al dat landverhuis. 
Brengt teveel zand en gruis.

Beetje minderen, zegt Crombez 
en ziet niet hoe het landverhuis aan zee
al langer vanzelf mindert. 


waan van de dag

Dit is een dooier, dus geen pooier.
Ik ben geen pooier maar een schooier.😁🤣
Als ik wat scharrel, ben ik een haan
ik zie wel uit dan naar een kip.

Hoor toch, zie toch, ben ik niet hip?
Ik rap me hier te barsten.
Op de eerste rij zie ik Karsten.

Op de duur kraait hier geen andere mus
dan een dooie en dat is geen mooie mus.

Nu vraag je mij: is het hier gedaan,
of vraag je liever wat ik heb misdaan?

Het is al gelijk en het trekt er niet op.
Straks kom ik buiten en krijg ik klop. 🤣😁

behaarde plant

Advertenties

Laat me, laat me, ik heb het altijd zo gedaan


Op sommige dagen moet het schrijven plaats maken voor een of andere procedure om een publicatie te maken, om een tekst naar het publiek toe te brengen, zeg maar.

Onlangs las ik twee gedichten voor van twee verschillende dichters en nam dat op video op. Je ziet het al komen of niet.

Die video neem ik op met mijn slimme zaktelefoon. De opnamekwaliteit net als die van het geluid zijn goed maar de visuele opzet is niets waard: het is een zelfportret uit eigen hand. In het tweede gedicht zie je me dan ook niet meer.

Uiteraard zou je er beter aan doen even om de hoek naar een audiovisuele studio te lopen. Daar is echter geen sprake van. Waar wel sprake van was: hoe krijg ik die video uit mijn telefoon, naar het publiek?

Op dergelijke quasi hopeloze ogenblikken van valse paniek ken je je vrienden wereldwijd. In dit geval bevindt mijn vriend zich in Korea (Zuid- uiteraard). Hij suggereert een eigen You Tube kanaal. Maar dat heb ik al! Dus hop, daar gaat die video naar You Tube. Dat opladen duurde drie uur. Vandaar gaat hij naar een webstek die ik deel met vrienden-dichters en andere dichters.

Na afloop spraken beide dichters vol lof over mijn voordracht.

Al bij al, ja, al deze quasi ellende in naam van de literatuur. En uit vriendschap.

Grosso modo vat dit mijn hele leven als dichter goed samen.

 

Voor- en nageslacht


Een mens is maar een mens en is ook een beetje een dier. Hij plant zich voort en is zelf ooit door voortplanting boven gekomen. Voor- en nageslacht kortom. Met het oog op dat laatste vind ik het belangrijk dat mijn vele letterkundig werk in boekvorm wordt uitgegeven.

Ik heb in mijn schrijversbestaan al heel wat uitgevers versleten. Op een na allemaal weinig duurzaam. Mijn laatste was zelfs zo goed om ermee te dreigen mijn boek te vernietigen als ik de voorraad niet opkocht. Mafiapraktijk, kortom.

Als zo’n uitgever een boek uitgeeft, gaat dat om honderd tot vijfhonderd boeken die hij laat drukken en dan probeert aan de man te brengen.

Deze manier van werken is achterhaald. Na zes maanden blijkt een boek bijvoorbeeld al niet meer beschikbaar. Ofwel ligt het in de Slegte, ofwel in de kringwinkel of nog is het versnipperd. Deze manier van werken is kortom waanzin.

Ik heb echter kennisgemaakt met een uitgeverij die dit alles wil verhelpen zodat mijn nageslacht nog steeds een boek van mij in handen kan krijgen.

Als het zover is komt op deze webstek een nieuwe rubriek waarin je de beschikbare titels vindt en een link om ze te kopen. Wordt dus waarschijnlijk vervolgd.

Vervolg:

Zopas kreeg ik van betreffende uitgever bericht dat mijn ontwerpbundel “Tot welzijn van otters en hamsters” in zijn smaak gevallen is en volgend voorjaar reeds zal verschijnen. 

 

sprekend als ezel in Gent tussen de wolven 2 mei 2016

Staande spreekt de ezel de wolven toe


Na een kleine omweg naar Klein Turkije doen de Wolven van La Mancha in Gent hun ding opnieuw in de Hotsy Totsy. Gisteren had ik tijd om te kuieren en ontdekte ik hoe dicht beide plekken bij elkaar liggen.

Hubert Samson, die ik ooit bezig zag in Antwerpen en waarvan ik ontdekt heb dat hij, hoe kaal ook, behoort tot het collectief Schouderhaar, blijkt ook een wolf te zijn. Van La Mancha. Een ware roedel is het daar. En zie, Hubert heeft de Sprekende Ezels op zich genomen. Ik was er benieuwd naar en dus zou ik daar nogmaals optreden. Samen met Akim Willems, overigens. Met wie het voor mij altijd leuk keuvelen is en meestal interessant babbelen. Een toffe pee.

En zie, Hubert heeft de formule van de Ezels gewijzigd en vervangen door de formule die ook elders geldt: eerst een drietal dichters, daarna pauze en daarna open podium. Alhoewel dat podium almaar vaker vervangen wordt door een microfoon. Of een microgolf.

Voor ons, dichters, een pak makkelijker.

Maar, er is een groot maar, wat me vooral is bijgebleven: bij dit optreden heb ik meer volk gezien dan ik gewoon ben. En ik ben veel gewoon. De zaak staat afgeladen vol. Tot in de kleinste hoekjes. En de oortjes stonden spits, de handen applaudisseerden spontaan. Een onvergetelijke avond kortom. Meer dan ooit hadden de afwezigen ongelijk, hoewel er weinig plaats over was voor die afwezigen. Overigens waren de twee overige dichters meer dan de moeite waard; we hebben ons talrijk publiek verwend.

 

Foto’s: Dirk de Bourderé – zoveel beter in zwartwit

Zondagwedstrijd


Niet elke zondag maar toch vaak speelt op pomgedichten punt nl een gedichtenwedstrijd. De webbeheerder, Pom Wolf, kiest dan een thema. Soms is er een jury van twee personen. Eerste vraag die ik me stel: zal ik meedoen? Hangt ervan af of de juryvoorzitter deugt, het thema me ligt, ik tijd heb.

Op 12 september laatstleden besloot ik na rijp haast rottend beraad alsnog in te zenden, ondanks de juryvoorzitter.

Ik schreef waar ik zat iets op een servet. Dit:

In- en uitgedost

 

Ik dos me niet voor niets

uit al haalt het weinig uit:

slechts Pom vermoedt wie ik was

 

en mijn geliefde.

 

Denk niet dat ik me laat

uitkleden, gedaanten zat

om weg te fladderen.

En schrijven dat ze doen.

 

Gisteren nog achter de buis,

vandaag alweer thuis.

manuscript pomwedstrijd

Terug naar Bejaad


Ik schat dat wij Bejaad zowat negen jaar geleden hebben bezocht. Of tien. De geliefde was toen nogal nieuw en de betovering hing in de lucht.

Gisteren zijn we er teruggekeerd. Ondertussen is dit stadje uitgeroepen tot werelderfdeel.

Veel heb ik niet te vertellen; geen poëzie in de lucht, wel op heel wat foto’s.

Het landschap waarin dit stadje zich bevindt is desolaat. We hebben de heenreis gemaakt via Fkih Bensalah en zijn teruggereden langs Tadla, telkens zowat 62 km. De heenreis verliep in een nauwelijks bewoond landschap, enkele geiten en wat struiken. Op de terugweg zagen we toch wat bomen.

 

Bejaad beb or Bejaad beb Bejaad schim Bejaad steeg Bejaad steegje