Mens toch waar ligt Booischot?!!!!

Gisteren nog zou ik antwoorden: ik weet het niet begot. Vandaag zou ik zwijgen. Ik weet het nu wel maar wil het niemand kwijt.

 

Toen ik ernaar toe reed, maakte ik kennis met lintbebouwing, landschapsvernieling door middel van pakweg 15 stuks Volvo, achter- en voorerfbouw, gebrekkige dorpskernvernieling en wat nog meer. Wat had ik daar nou verloren?

 

Heel wat zou blijken. Terwijl in Brussel al die nieuwbakken en die enkele oudbakken excellenties minister worden of zoals Crembo staatssecretaris, terwijl in Mechelen moslims en christenen samen betogen tegen het nieuwbakken kalifaat DAESH – waren er dan geen Koerden onder de betogers? – en er in Gent lustig betoogd werd tegen kindhuwelijken, boog ik me over het leven en het werk van vriend en, zo zou blijken, geheime medestander Wilfried Wijnants. Om meteen met de deur in huis te vallen en alle misverstanden nu van tafel te vegen: Wilfried is niet die sportvedette.

 

Hij was de jongste medewerker van het tijdschrift Labris (1962-1973). Max Kazan had het opgericht en ook opgegeven. In 1984 begon Max Kazan een nieuw tijdschrift, Tempus Fugit. Wilfried werkte er weer aan mee. In dat tijdschrift publiceerde ik Franse gedichten. Bijzondere dagen waarop de medewerkers van dit tijdschrift elkaar ontmoetten bestonden gewoon niet. Het is dus een half wonder en een half mirakel dat Wilfried en ik elkaar tot twee maal toe toevallig ontmoetten. En hij had heel wat dozen boeken van de weduwe Leon van Esche staan en daar moest heel wat van weg. En zo kwam ik daar terecht, om hem te helpen ontdoen van overtallige boeken: van Octavio Pas: De boog en de lier; Zonnesteen; De kinderen van het slijk. Van Thomas Pynchon, jawel: V; Slow learner; De veiling van nr. 49; Inherent vice. Smullen!!! Zes raadsels voor parodi, van Jorge Luis Borges; Rita Mae Brown, Six of one; Alice in Wonderland.

 

Eindelijk werd het ook tijd om nader kennis te maken. Wilfried bleek, in tegenstelling tot mezelf, echt het stempel staatsgevaarlijk te hebben gekregen. Hoewel ik dat ben, heb ik dat stempel nooit gekregen. Integendeel. Daardoor echter kon Wilfried nooit fatsoenlijk de grens over, werd hij meer nog dan de Marokkanen vandaag om de vijf voet gecontroleerd op de weg en vond hij geen baan. Dat stempel stond namelijk in zijn bewijs van goed gedrag en zeden.

Van lieverlede is hij dan maar zelfstandig meubelbouwer annex binnenhuisontwerper geworden. Hij heeft heel wat plastisch werk gemaakt en is daar een paar jaar geleden mee gestopt. Nu schrijft hij voornamelijk.

kunstenaar-wilfried-wijnants-houdt-laatste-tentoonstelling_12_305x200 Affiche 9.3.06 tiefenthal in de muzenval

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s