Ik ben snob

 

Ze bestaan en vraag me niet hoe noch waarom, ik weet het namelijk. Zowat vijftien jaar geleden bestonden ze nauwelijks. Aanvankelijk was er zelfs geen magazine, nauwelijks een rubriek in een weekblad of in de weekendeditie van een krant. En al zeker niet in het Pallieterke.
Nagenoeg niemand las die rubrieken, behalve de snobs.

De naoorlogse generatie, ja die van de bebe boem, houdt er een libertijnse visie op na, soms ook iets of wat links. Maar ze is nog groot geworden onder het alziend oog van god.
De volgende generatie kent meester noch god en incarneert aldus het ideaal van de vorige generatie. Voor de volgende is god vervangen door de marketing (zie: grafdelvers). Voor haar is het van belang op de hoogte te zijn van de modes en zelfs een eigen levensstijl er op na te houden. Voor haar bestaan die levensstijlmagazines, verontschuldig me het woord.
Ze hebben geen enkel nut, dat is hun charme. Als lezer haal je er weinig of niets uit.

Ik beken ik heb er eens een gelezen. Zo vernam ik dat mijn vrouw en ik snobs zijn. Ik zou een beter leven hebben gehad als ik dit niet geweten had. Een van onze keukenrecepten werd te grabbel gegooid!
Oké, ik zou er dus ook maar best niet over spreken maar het is te laat. Al die jaren heb ik kunnen zwijgen. Nu spreek ik erover, bij wijze van schrijven. Een levensstijlmagazine, waarschijnlijk de bijlage bij le Monde op zaterdag en zondag, had een classificatie gemaakt van de koffiedrinkers. Zeg me hoe je jouw kop koffie drinkt en ik zeg je wie je bent. Ik zou gedacht hebben dat we fijnproevers zijn. Wij kopen onze koffie niet gemalen, in bonen dus. We malen hem zelf en houden de bonen koud in de koelkast. We hebben een koffiemolen – een elektrische hoor. En wij drinken graag onze koffie sterk, zeer sterk.
Fijnproever dus? Nee: snob! Volgens dit magazine horen we thuis in deze categorie. Mijn vrouw erkent dat ik een goede neus heb om een auto te kopen, tweedehands. Ben ik een autosnob? Een beetje een kenner, ja.
Toen ik nog pijp rookte, rookte ik altijd tabak die niet brandt op de tong. Deense. Snob, ik?

Als we al eens mensen bij ons thuis op de koffie uitnodigen, vragen ze ons vaak welk merk koffie wij drinken. Als ik dat onthul, zijn ze soms teleurgesteld. Geen carte d’or. Dan zijn er die zo’n koffie kopen maar niet tot hetzelfde resultaat komen. Wat erg. Maar ik kan ze toch niet allemaal inwijden in het proces naar een goede kop koffie.
Ach, levensstijlmagazines! Naar de vuilnisbak ermee. Ik leef. Allicht in een zekere stijl. Waar ik geen moer om geef, behalve dat mijn vrouw en ik die samen ontwikkeld hebben. We willen daar niet mee uitpakken in een magazine. We hebben al ruim imitatoren zat, twee of drie die ons interieur proberen na te bootsen en geen een die ons peil van koffie haalt.

espressoland-rover-discovery-p0001697

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s