Graf van de dichter

Vandaag te gast Octavio Paz. Als ik alle bundels gelezen heb die ik heb gekocht of gekregen dan grijp ik graag terug naar iets van deze Mexicaan. Hij won terecht de Nobelprijs voor litteratuur. Ik lees zijn gedichten vaak en zelden twee keer op dezelfde wijze. Dit gedicht las ik misschien al drie keer maar het was alsof ik het nu pas ‘zag’.

octavio paz souriant

Het boek

het glas

de duistergroene knop

de plaat

bed van de schone slaapster muziek

dingen verzopen in hun namen

ze zeggen met de ogen

in een elders weet ik veel waar

ze vastpinnen

lamp potlood portret

wat ik zie

vastpinnen

als een levende tempel

het planten

als een boom

als een god

het bekronen

met een

onsterfelijke naam

belachelijke doornenkroon

Taal!

de knop met daarin haar ontluikende bloem

zon geslacht zon

de bloem zonder schaduw

het woord

opent zich

in een elders zonder plaats

onbevlekt oppervlak

doorzichtigheid die de dingen ondersteunt

die gevallen zijn

door de blik

die opgericht zijn

opgehangen

in een weerschijn

Ruiker van instantwerelden

verbrande trossen

wouden vol oprukkende sterren

lettergrepen op de dool

getijde

alle tijden van de tijd

ZIJN

een fractie van een seconde

lamp potlood portret

in een hier weet ik veel waar

Een naam

begint

hem vatten hem planten hem zeggen

als een woud dat nadenkt

hem incarneren

een afstamming begint

bij een naam

een adam

als een levende tempel

naam zonder schaduw

vastgepind

als een god

in dit hier zonder plaats

Taal

 

Ik maak me af in zijn begin

in dit wat ik zeg

maak ik me af

ZIJN

schaduw van een momentnaam

NOOIT ZAL IK MIJN ONTKNOPING KENNEN

 

singe-au-temple-de-swayambhunath-népal-katmandou

 

 

Advertenties