Wat een zeemeeuw al niet vertellen kan

De laatste keer dat ik in Oostende was, verleden jaar, wist ik zeker dat Osama dood was. Rond zijn onderduikadres was geen enkele duif meer te zien. Enkel nog meeuwen.

Als ik nu nog naar de Belgische kust ga, mijd ik trouwens Oostende. Ze beboeten daar chauffeurs die geen parkeergeld betalen op een feestdag.

 

Vandaag was het zover, onze jaarlijkse dag aan zee vond plaats. Weer was het strand nagenoeg voor ons alleen. Zon en wat wind, meer moet een mens niet hebben voor een dag strand. Al die andere stakkers die geen wind verdragen bleven elders hangen of liggen. Het strand nagenoeg voor ons alleen: er kwam een meeuw naar ons toe. Niet rechtstreeks, nee, een beetje naar links springend, even omhoog de vleugels strekken, terug naar beneden, en zo naderde ze ons.

“Meeuw,” sprak ik, “wat horen we toch allemaal? Dat jullie ons zouden lastig durven vallen?” “Ha,” zei de meeuw, “heb je er ook al van gehoord? Ga weg. Wij vallen niemand lastig. Jullie maken ons gewoon het leven onmogelijk. Zie je daar aan de pier die andere vogels zitten?”

 

Wij keken en ja, aan de voet van de golfbreker zat het vol. “Moet jij daar niet naartoe?” “Ach, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan,” zei de meeuw, “ik ben nogal eenzelvig. Die andere meeuwen zijn meer het Poldermodel genegen, beetje Hollands, weet je wel. Samen actie voeren. De meeste mensen zijn opgezet tegen ons. Nog wel door politici. Alleen die wat gekke en voor de rest al te schattige Nederlandse kunstenares in Oostende neemt het voor ons op. Zij heeft tenminste begrepen waar het ons op aan komt.”

Charlotte Mutsaers!

 

Ik riep het haast uit. “Ja, ik denk wel dat ze zo heet,” sprak de meeuw. “Verdraaid,” opperde ik, “ik wou dat ik je iets kon geven dat je graag eet. Maar ik heb niet meteen iets bij.”

“Niet erg,” zei de meeuw, “als je maar laat weten dat die rotvissers de zee zo leeg halen dat er voor ons niets meer te rapen valt. En dat men niet ons maar de Europese Commissie met de vinger en zo moet wijzen.” En ze vloog statig weg, krijste heel even.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s