Zeropositief met het hoofd in de wolken

Sinds hij uitgeweken is en dus emigrant geworden in Italië, had ik Jo Peeters slechts een paar keer aan de lijn gehad en niet meer gezien. Zonde. Gisteren was het dan eindelijk zover en konden we na die jaren nog eens samen zitten en van gedachten wisselen.

Ik ga nu heel snel voorbij aan de context, zeg maar de achtergrond, het festival CasaBlanca te Hemiksem, waar we elkaar ontmoet hebben. Mij hebben ze nog nooit gezien op een festival en na gisteren zal dat nog minder het geval zijn. Een bende troep op de grond en in de lucht.

Jo voldoet bijna aan het ideaal van het humanisme, tot alles in staat. Hij timmert, knutselt etalages en decors in elkaar, fotografeert, verbouwt zijn huis en schrijft ook nog eens. Polemieken, gedichten, scheldbrieven.

Sinds hij echter naar Italië is uitgeweken en met zijn hoofd in de wolken en zijn voeten tussen de bergen leeft, met andere woorden volop in de poëzie, schrijft hij nauwelijks nog. “Ik heb niets meer om me aan te ergeren,” zegt hij.

Dat brengt me bij het zeropositivisme, het brengt me tot een andere kijk erop.

  1. Wat nu, nu de wereld onttoverd is?

Nu de wereld onttoverd is en we nauwelijks nog een stuk paradijs terugvinden, is de wereld herleid tot nul. Zero. Dan kan je twee kanten uit: erop of eronder. Zeropositivisme gaat voor erop. Nu de wereld onttoverd is en we nauwelijks nog poëzie vinden, moeten we ze uitvinden. Moeten? Nou ja, kunnen we haar maar beter opnieuw uitvinden. Let wel: niet uitzoeken. Wie zoekt, raakt zoek. Jo heeft haar zomaar gevonden. Maar waarom kan hij, de gelukzak, dan niet de tover van het paradijs verwoorden? Omdat de gemiddelde westerling zeronegatief is. Hij of zij leven pas op bij ellende, pijn en dies meer. Verdriet moet er zijn en verlies, wil er hier nog iets geschreven worden.

2. Wat dan, als de tover terugkeert?

Het is verdraaid moeilijk om iets positief om te zetten in zang zonder te vervallen in de dwang, van clichés en andere de lezer vermoeiende vormen. Voor Jo ligt daar de uitdaging. Voor mij ook, trouwens, binnenkort toch mag ik hopen, als ik me kan terugtrekken op de plek die mij voorbehouden is.

Vraag me echter niet hoe. Ik weet het namelijk voor mezelf: in het wilde weg. Voor iemand anders ligt dat misschien anders.

in de wolken leef ik en ik weet hetparadijsjo in paradijsjo's aards paradijs

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s