Tieftaliaans voor zeropositieven

Beste lezer, surfer op de golven van het internet,

sta me toe je vooreerst uit te leggen wat een zeropositief is. Het heeft niets te maken met seropositief, al goed zeg, en toch wel positief.

Jullie zijn geen oenen, die in de buurt van nul op apegapen liggen te kijken naar de treurbuis. Integendeel, jullie zijn nog altijd op zoek ook al weten jullie niet altijd naar wat.

Naar een aanvulling of een invulling? Velen onder jullie zullen nu zeggen: nee hoor, bedankt. Onder die velen is er ongeveer een derde dat zegt: ik heb al gegeven. Dat wordt dan: nee hoor, bedankt, ik heb al gegeven. Het gaat meestal om vrouwen. De anderen, meestal mannen, zeggen dan weer: nee hoor, bedankt, ik heb al gevonden.

Nou goed, wat zoeken jullie dan wel? Een toegevoegde waarde, een meerwaarde, aanvulling? Een plusteken. Iets meer dan nul. Een, soms twee. Kijk, zij die zoeken om iets te weten te komen, die gaan naar de infosites of naar webstekken van wetenschappers. Zijn zij die zoeken te weten dan oenen en moet de wetenschap hen daaruit helpen? Het antwoord daarop vervliegt in de wind.

Nu dan het tieftaliaans. Het is een taal die niet schatplichtig is aan een of andere taal maar aan de taal. De tongtaal. Het biedt zowel invulling als aanvulling. Wat! Poëzie biedt invulling en aanvulling? Vaak is het niet meer dan een manier om te zeuren over het harde bestaan als kunstenaar of over de ondankbare wereld of dat het leven een droevige tocht is naar betere oorden, beter spreken zonder woorden. We weten dat al lang, tot in de treure. En wat voegt dat gezeur er aan toe?

In het tieftaliaans geen spoor van het harde of van het vredige leven van de kunstenaar. Hoewel, als jullie een gedicht twee maal na elkaar lezen, krijg je soms iets van een licht te zien, al was het maar een schaduw; er licht iets uit op. Zou dat het leven zijn? Om de aanvulling te vinden, moet je minstens twee keer lezen.

Met het tieftaliaans is het makkelijker om aanvulling te vinden. Het beperkt zich immers tot een relatief klein aantal woorden en zinnen. Het gaat immers inspiratie zoeken bij de gang van woorden, eerder dan bij de gang van zaken. Woorden die elkaar opzoeken en muziek voortbrengen, op de voor- of op de achtergrond, om tot een spraak te komen die haast altijd gedragen is.

Anderzijds, – hé, waar is dan enerzijds? – kunnen jullie, lezers noch ik, dichter, ontkomen aan het subject. Of, in het geval van het tieftaliaans, aan de subjecten. Er zijn er te veel om ze allemaal op te noemen. Lees gewoon die gedichten en dan zie je wel. Toch wil ik er even twee meer naar voren halen. Het tieftaliaans is tegelijk marxistisch en zappatistisch. Het is de vrolijke broederschap, niet dus de moslimbroederschap die daar buiten staat, van de Marx Brothers, zonder broeder Karl evenwel uit te sluiten, noch grondeloos te omarmen. Het is zappatist omdat in het geheugen van de schrijver, Tieftenthal, woorden en muziek staan gegrift van de stichter van de beweging, Frank Vincent. Zappa dus. Ze is net een vetgans in het getouw gevat, boink, o ja, o ja, o ja. We zijn er allen bij voor het geld. Houdt u van monsterfilms? Ik hou van monsterfilms, ben er helemaal weg van en hoe goedkoper, hoe liever. Maar wat is een goedkope monsterfilm? Heeft niets te maken met de lage productiekosten, nee, hoor, nee. Laat het me uitleggen. Beeld je in dat King Kong the Empire State Building aanvalt. Welnu, op het ogenblik zelf waarop zijn arm het gebouw raakt, valt er een stuk uit en zie je het mechanisme. Dat vind ik goedkoop.

Maar de Marx Brothers hebben geen mechanisme in hun arm. Het zijn geen robots. Als er dus een stuk van afvalt, is het een stuk mouw omdat er iemand te hard heeft aan getrokken. Of hooguit iets dat men hen op de mouw heeft gespeld en waar je maar beter van af raakt. Zolang er maar iemand staat naar te kijken.

Zo, beste lezers, dat was het dan weer voor vandaag. Ho, hoor ik jullie roepen, is dat alles? Mag het dan niet iets meer zijn? Oké, uiteraard wel. Het is tijd voor het einde. Hier gaan we:

Tijd voor het einde

1.    Wolken aan het verhemelte

Het regent van binnen

door het dak

van zijn hoofd.

 

Het regent er snode plannen.

Je hoort noch ziet hem

lachen, al struikelt hij

en valt in zijn eigen complot.

 

Wij die laatst lachen en hem uit

wuiven uit alle macht.

 

 

2.    Gezang komt voor de val

Tussen de strooptocht en zijn struikeling

vielen de meesten

dood met de glimlach.

 

Hij liet erop schieten,

in de pan hakken, ophangen.

 

Er was geen zee

om ze in te verdrinken.

 

Met vaste hand

leidde hij zijn vasteland

in rechte lijn

de afgrond in.

 

Tot op een dag,

midden in de week,

rond twee uur ‘s middags,

midden op de markt,

een groep muzikanten

verscheen en niet verdween

en speelde en zong:

“hij is net als ons een vetgans, boink,

vastgebonden op zijn troon,

ho ja, ha jo, jo ha, ja ho”.

 

Een spook waart door het Oosten,

midden oosten, waart

door tot in Rusland,

rookt in Cuba een sigaar.

Advertenties

2 gedachten over “Tieftaliaans voor zeropositieven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s