Erik Satie en ik

Mijn eerste optreden als dichter op een podium vond plaats te Eindhoven. Ik had bij stichting Opwenteling ooit wat gedichten achtergelaten. Ze vond het maar niets. Ik vond ze maar niets. Toch ging ze zover me alsnog een tweede kans te geven voor een bijzonder nummer dat ze ging wijden aan Noord-België.
Weer werd het niets. Maar het nummer van het tijdschrift met die naam – Opwenteling – zou worden voorgesteld op een mooie zonnige zaterdag met jazzkroegentocht en open podium. Dus dacht ik: daarheen!

Ik schreef me in voor het open podium bij het heerschap dat, ik citeer: mijn werk niets vond bij gebrek aan kwaliteit.

Voor mij zat Simon Vinkenoog, stoned op de rand van het podium, iedereen te monsteren. Het publiek lag dan ook in trance achterover toen ik aan beurt kwam. Hoe zou ik het publiek weer wakker krijgen? Ik trok mijn schoenen en sokken uit, plaatste een cassettespeler aan mijn voeten, duwde de knop ‘spelen’ in en tegelijk de pauzeknop. Die laatste kon ik bedienen met mijn grote teen.
In die cassettespeler had ik Erik Satie gestopt. Vanuit zijn graf speelde hij mijn publiek wakker. Waarop ik mijn gedichten kon brengen en de gunst van het publiek kreeg.

Na mij kwam die man van Opwenteling die mijn werk geen kwaliteit vond hebben. Hij ging af voor eigen volk.

Erik Satie aan de piano

Erik Satie aan de piano

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s