Hoe houd ik mijn zichtbaarheid beperkt?

Ik kom zelden in beeld en dan nog met frisse tegenzin en meestal zonder dat ik het weet.

Ik wist het dan weer wel toen ik een kleine rol speelde als journalist op een persconferentie naar het einde toe van de film Trouble in Paradise van Robbe de Hert (1988-89). Geen nood, wie zou die film immers zien? Een Franstalige voormalige collega en een van mijn zussen. Immers, Arte en VRT Eén hebben de film ooit uitgezonden.

Ik wist het niet toen ik in 1980 in het nieuws op de BRT te zien was, in pak en das, met een glas champagne in de hand bij de eerste minister. Wat ik daar deed? Gewoon even binnenwippen en een glas drinken. Ga weg! Of is het een staatsgeheim?

Wel, in die tijd werkte ik voor het eerst en niet voor het laatst voor een minister. Toentertijd had een regering een looptijd van zes maanden. Meestal was Wilfried Martens de eerste minister. Marc Eyskens is het ook even geweest, voor zes maanden. Martens heeft er zo wel zes geteld.

Op het ogenblik van dit feit was de regering weer eens gevallen. Zonder verkiezingen uit te schrijven liet de Koning nog maar eens een andere regering samenstellen. Door Wilfried Martens.

Op kantoor was er dan een leermoment, daar het niet al te druk was. Mijn diensthoofd en ik zamelden via de telefoon en de geruchtenmolen informatie in over de mogelijke samenstelling van de aankomende regering. Zo hadden wij “ons” kabinet samengesteld.

Daarop ging ik, te voet bij mooi weer, naar de ambtswoning van de eerste minister, die daar zijn nieuwe regering aan de pers zou voorstellen. Ik zou er “zijn” samenstelling ophalen. Op een portefeuille na was “ons” kabinet gelijk aan het “zijne”. Het mooie weer en de korte voettocht hadden me dorstig gemaakt. Toen ik de ambtswoning betrad, was het eerste wat ik zag een enorme schotel vol glazen vol champagne. Ik nam er een en nipte ervan, net toen de eerste minister de zaal betrad en de camera’s hem maar ook mij in beeld brachten.

Ik wist het niet toen een verborgen camera me in beeld bracht van een commerciële zender terwijl ik tijdens de Muzeval in een deuk lag van het lachen.

Nu dus op You Tube!

Net als Umberto Eco en Roger de Neef durf ik op openbare plaatsen te schrijven. Dit bijvoorbeeld zit ik nu op te schrijven in het Warandepark te Brussel. Het is twintig over twaalf ’s middags en de stad is tamelijk rustig in volle vakantietijd. Het gevaar bestaat dan echter wel dat een onverlaat mij ongevraagd en dus stiekem filmt.

Zoiets moet onlangs en meermaals gebeurd zijn. Tot gisteren circuleerde er op You Tube een filmpje van net geen vier minuten bestaande uit zeven tot acht fragmenten. Daarin zag je me achtereenvolgens lezen, schrijven en voordragen in het openbaar. Ik bedoel, op openbare plaatsen.

Het is net geen hit geworden. Vijfhonderd keer bekeken de eerste dag. Achthonderd de tweede. Mijn elektronische brievenbus was in geen tijd verstopt. Mijn berichten op het groot smoelenboek zwollen aan. ik kon het niet meer bijhouden. Via mijn beroepsvereniging heb ik verkregen dat You Tube het filmpje heeft weggehaald.

Elders neemt het succes mondjesmaat toe.trouble in paradise

umberto eConstance en Roger de Neef

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s