Poetry slam in België?


 

Vooreerst zou je denken hoe dit verschijnsel in België is terechtgekomen. Rechtstreeks overgewaaid uit de Verenigde Staten? Over de onbestaande grens met Nederland gesmokkeld? In Nederland bestaat het verschijnsel al op zeer georganiseerde en sportieve manier. Welnee, in België is het uit de grond gekropen in het verre Westen, jawel West-Vlaanderen. Een verslag: Koksijde, 4 november 2006.

.
Kaatje Wharton, onlangs nog als tweede geëindigd in Slamersfoort, heeft van de (weer)slag de smaak te pakken en wou ook in eigen land haar kans wagen. Ze had Frans Vlinderman en ondergetekende zover gekregen om ons in te schrijven voor de eerste ronde, een voorronde, in Koksijde. Alle drie daar dus heen.

.
Vooraf hadden we het reglement opgespoord en ons geheugen getraind. Zelf had ik enkele slamgedichten geschreven voor de gelegenheid. Bij onze aankomst liet een deelnemer zich echter al ontvallen dat ons trio bij voorbaat kansloos was en dat we beter meteen, om 19 uur, konden terugkeren (eigen volkje eerst?). Zoveel strafbare voorkennis van zaken leek ons hallucinant en dus bleven we, realisten als we zijn.

.
Er zouden twee voorrondes worden gehouden. De reden? Te weinig kandidaten. Er waren er ongeveer tien. Te weinig?
De jury mocht op een verhoog zitten, boven het publiek verheven en werd voorgesteld als voornamelijk, en ik citeer, “bestaande uit vrouwelijke hormonen”. Ik heb het geprobeerd, me die leden voor te stellen als huidspannende zakken vol hormonen met haar aan de bovenkant. Het wou niet meteen lukken. Uit Nederland was de voorzitter gekomen, de enige man, aldus de voorstelling, ook wel behept met vrouwelijke hormonen. Ook hier viel onze mond open van verbazing. Ola Frisé of Olaf Risée. Kaal en geheel terzijde geschoven aan de jurytafel. Frisé? Nee dus wegens kaal. Risée? Dat zou alras blijken. Er waren dus, naast voorkennis, ook voortekenen. En toch bleven we.

.
De eerste groep overtrad liefst drie regels van de slam: ze zaten (aan een lange tafel) terwijl slam per definitie stand up poëzie is, gebruikten muziek (van onder meer Charles Mingus) en brachten teksten van anderen (onder meer van Georges Gershwin). Na het verdict van de jury bleken ze geselecteerd voor de tweede voorronde. Pikant detail, er zat een meisje in de groep die geen enkele eigen tekst bracht. Naast Kaatje het enige meisje. Onder de vele jongens gingen liefst twee hun toegemeten tijd van drie minuten te buiten. Gediskwalificeerd dus? Na het verdict bleken ze gekwalificeerd. De helft van wat aan inhoud ten berde werd gebracht was, geheel onverpakt, kut en slijm, penis en ballen. Door de tijdlimiet van drie minuten werd het net niet zo vervelend als een doorsnee boek van De Sade.

.
Wij waren net niet de enigen die ons aan de regels hielden. Om de groep waarmee de eerste voorronde begon, de jazzpoetici dus (waarvan de denkverhelderende uitspraak allicht fuck all that jazz poutitsji luidt), in de hoek te drummen, bracht ik met opzet het kleine veldlied, geheel volgens de slamregels in a capella versie, na een beroep op de verbeelding van de aanwezigen, toen ik mijn onzichtbaar begeleidingstrio voorstelde. Kaatje kreeg microfoonpech en werd daarop zogezegd afgerekend terwijl ze er wel de kluts door kwijt was maar niet het noorden. Frans vlinderde rond de oren van eenieder door aan te kondigen dat het (na kilo kut en slijm en als voorlaatste) tijd werd voor gedichten. Tussendoor gaf een deelnemer een erg duidelijke hint aan de jury en bestempelde mezelf als virtuoos met de taal (vele anderen zouden voos blijken en goor) en ons Kaatje als een wonder in snelheid.

.
Na het verdict van de jury bleek de voorstelling van de leden bewaarheid. Deze vrouwelijke hormonen waren bezweken voor – en ik herhaal, helaas – kut en slijm, penis en ballen. De voorzitter werd daarbij inderdaad de risee. Beleefdheidshalve bleven we even de tweede voorronde aanschouwen en verlieten de club tijdens een onderbreking tussen vier ballen, een penis en drie of meer kutten. We waren de tel kwijt.

.
Wat kunnen we hiervan overhouden? Dat het niets wordt? Dat West-Vlaanderen inderdaad de streek is waar de volbloed inwoner – in de minderheid – veel heeft overgenomen van de meerderheid, met name de varkens? Hoezo, hoor ik je denken. Ik kan dit zonder complexen schrijven omdat ik er geboren ben en tot mijn 17de heb gewoond. Omdat ik niet gelijk wou worden geschakeld met de toen oprukkende meerderheid, inderdaad de varkens. Dat de gedichtenslag een slag in het water is? Of dat de juiste vertaling luidt: poetry slet of poesie slet? Dat en allicht nog veel meer. Wordt vervolgd? Ach, liever niet. Dit is vooral spijtig voor Tine Moniek, die de voorstelling op zich genomen heeft en daarbij afstand nam van wat ze zelf omschreven heeft als – ik herhaal, helaas, Tine heeft gelijk gekregen – voornamelijk vrouwelijke hormonen, zijnde de jury.

.
Wat mezelf betreft, was de poëzie er zo zoek dat ik hooguit nog in Nederland eens mijn kans zal wagen. Wordt vervolgd? Ja, boven de Moerdijk.

Dit bracht ik, naast het kleine veldlied:

Ja, ja
Hoewel gevleugeld neigt de neus ertoe
zich met eigen lengte in te halen.

Kijken,
niet vliegen.
Snuffelen
en dan opvliegen.

Als de oren zich onthutsen,
breekt de tijd aan
om naar huis te gaan.

Ik zie niets, ik vlieg

Je vraagt me
of het pijn doet
en zegt ja,
jij die me zelden
iets vraagt.

Zo kom ik thuis en beland
recht in je buik.
Je onthutst me en
hutst me de oren.

Dit heb ik dan weer niet kunnen brengen:

Aankondiging:
In deze tijden gaat alles snel. Naar het schijnt zijn er lieden die, sinds de val van de Berlijnse muur, het verschil niet meer kennen tussen Karl en de Marxbrothers. Voor mij kan het niet snel genoeg en dus heb ik in volgend gedicht alvast de naam van de boer geschrapt.

War on terror

Wat is Amerika in de war,
wat is het bang.
Big bang, big brother.

Vliegtuigen wijken af
en bang!
Waar is het boel en boerka?
In Afghanistan, Talibang.

Kopje koffie in café Bagdad?
Kopje kleiner, big scherf.

Babylon telt meer dan een rivier.
Dat brengt Amerika in de war.
Oorlog, en de boer ploegt niet langer voort.
Hij verslikt zich in een pinda.

Duister lonken alom
de nevelen der tijden.

Zo, dus. Ja, het klinkt ongelooflijk maar ga eens op de rubriek ‘nieuws’ http://www.pomgedichten.nl en vind het andere verslag…

 

3 gedachten over “Poetry slam in België?

  1. Marc,
     
    ik vind dat je nog netjes bent gebleven.  Mijn verslag staat echter niet op mijn site maar is te vinden op http://www.pomgedichten.nl onder de rubriek ‘nieuws’.   Op mijn site kan geen commentaar gegeven worden en het had dan ook geen zin die daar te plaatsen.
     
    groetjes en inderdaad, geef mij ook maar Nederland
     
    kaatje
     

    Like

  2. Dit was een poetry slam, zoals ze hoorde te zijn. Geen regelneverij, maar onvervalste seks: er werd eindelijk nog eens deftig gevreeën met de taal. Erato en Terpsichore kreunden dat het een lieve lust had. Platte seks?De tekst van Jan Wijffels hield zich niet aan de regels, maar of ze daarvoor geheel onverpakt kut en slijm, penis en ballen is? Lees en oordeel: http://photos1.blogger.com/blogger/7012/4076/1600/carteblanche1.jpgEr zijn inderdaad wat ballen voor nodig om het hedendaagse materialisme te bezingen. (Het mooie potentieel van de ironie tussen de haakjes te houden)In de tekst hierboven staan al wat minder fraaie zinnen.Hadden jullie wel de moed gehad om de tweede helft bij te wonen en niet te knarsetanden als aftandse knarren, hadden jullie bijv. nog mijn ode aan het vuur kunnen horen, allesbehalve platte seks, me dunkt:Er wordt
    tegenwoordig te weinig met vuur gespeeld.

    Nochtans, met een sis als van een zorrozweep
    van een overhete tongriem gesneden
    zoals het likkebaardt, begeerlijk
    het is wat bezwerend brandhout maakt.
    Bij bossen valt het neer in fall fire season
    waar sintels worden slikkende vlinders
    in het rondom, de opgehitste wind
    is in alle staten, in alle streken laait het lichtend op
    als de zolen, de sporen van een barrevoetse kolenloper
    als met krinkelende linten komt opgezet de dans van een derwisj
    als op de staart van een komeet, in de bijna-staat van spontane ontbranding.

    Nee, het vuur is geen vallende ster.

    Volg maar de perikelen, de show in de haard, de picknick disasters
    de barbecue, de bolbliksem en het gloren van brandende olievelden.

    Hierin geeft het zich bloot, dat het ons verzengend bedekt en liefkoost
    met alle vingers dat het maakt. Het kleedt ons in, het kleedt ons uit
    tot op het bot, dat donker-diep mysterie: het is de dood die daarin kreunt
    en wat ons ook, als bonus, tot aan het bittere einde krachtig steunt
    want, al klimt het recht omhoog, het houdt zich vast als in ternauwernood.

    Het is de kroon die zich vastklinkt op het hoofd van de toorts
    het is de lijkwade van een trotse, Noorse koning
    het is de toren en het baken
    het is de zon.

    Het knettert en het vonkt van in de vroegst bemande spelonk
    tot in het gepassioneerde spel, het pizzicato
    van het vergrootglas en de kever
    en zelfs al eerder
    zo zelfstandig staat de vlam
    als het presenteer-geweer
    het startschot en de winnaar op het schavot.

    Is het nu in Celsius of in Fahrenheit
    in zwavelsteen of in een dynamo
    is het nu Bengaals of is het Molotow
    we volgen maar op de snelweg van verschroeide aarde
    de hengel, met daaraan de olympische fakkel van een dwaallicht
    een dwingeland: het spiegelt de lucht illusies voor
    het betovert de horizon
    het strooit de as waarrond de wereld waait
    en geen vuurwater lest de dorst daarvan.

    Het is de heks die te hard van stapel liep
    het is de berserker in het heetst van de strijd
    het is de landing van little boy, het is napalm op Hanoi
    het is een kus op de wang in de douches van een concentratiekamp
    het is drakenbloed, en eens in de maand de jonkvrouw die daarin baadt.

    Ja, het ligt ons na aan de schenen en nauw aan het hart.

    Het breidt zich uit en wervelt het omhoog
    met een schichtig gebaar spreidt het de armen
    het is een deken waarvan het stof wordt uitgeklopt
    en waar rook is, verschijnt het als in een zwart aureool
    het maakt de achtergrond waartegen het zich toont
    met de volle glorie van een barstende migraine
    als in een koortsdroom daagt het op
    het is de dag die aanbreekt
    in het holst van de nacht.

    Het is de op seks beluste blik
    de blos, de a en de o
    zo machteloos
    als het met een zucht
    het laatste greintje zuurstof zuigt.

    Dan dooft het uit.

    Er wordt
    tegenwoordig te weinig met vuur gespeeld.

    Als de oren zich onthutsen… misschien horen de oren een zelfgenoegzame zang. Niemand verliest graag.

    Like

  3. Kijk Dennis,
     
    dat is inderdaad een slamgedicht zoals het hoort, beetje pikant en een beetje van alles maar allesbehalve degoutant.  Je was, zoals eerder gezegd, ook ‘stif’ goed in de eerste ronde.
     
    Groet
     
    kaatje
     

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s