Le quasi éternel retour à la Fondation


 

Verbeke, Kemzeke, ik ben er in de tien jaar dat het bestaat, nu toch al vaak genoeg geweest om gewag te maken van een haast eeuwige terugkeer naar het zelfde en toch niet. Toch niet hetzelfde.

Gisteren was er de najaar haast wintervernissage. Ditmaal geen maniakale surrealisten noch enige surrealistische maniak. In de ‘galerie’ twee werken van mijn vriend Guy Vandenbrande, zwart-wit nog wel. Veel collages en terecht. Van ene Oey Tjeng Sit. Nooit van gehoord en wat een ontdekking.

Beelden zijn in deze sprekender dan ooit. Dus tot hier de tekst

het-werkde-kunstenaarheyboer-collectie-verbekekrasse-thief-kemzeke-13-nov-2016

 

Advertenties

Waar was u?


Ik weet nog heel goed waar en hoe ik op deze dag in 2009 was. In Harelbeke

Binnenkort maak ik met deze man dus een groots opgezet boek. Van mijn vrienden mag ik het graag hebben

william ploegaert in aula

Festival gehouden en ervan gehouden


Hoe komt Brussel erbij in een internationaal festival voor ondergrondse poëzie te belanden? En is de eerste editie voor herhaling vatbaar?

.
Op vrijdag 19, zaterdag 20 en zondag 21 september 2014 had in Brussel zowaar het eerste internationaal festival van de ondergrondse poëzie plaats. U hebt het niet gemerkt, het was ondergronds, kwam dus niet op teevee. Tenzij op TV Brussel. Dus toch!

.
Hoe komt Brussel daarbij? Alsof er hier nog niet genoeg dreiging is van terreurbewegingen en andere licht exotische angstprikkelaars.

Het heeft alles te maken met Philip Meersman. Om het met de Franse filosoof Pascal te zeggen, bij wijze van parafrase dan: als Philip thuis was gebleven, in Sint-Niklaas, dan zou dat festival daar hebben plaatsgevonden. Nee, hij moest dus zo nodig naar Brussel verhuizen en wel in Jette gaan wonen. Jette, je vindt het nauwelijks terug op de kaart en al helemaal niet op de wegwijzers binnen de aglomeratie van Brussel. Of is dat het Brussels Gewest? Ja, hoofdstedelijk zelfs.

.
Philip is dichter. In eigen land, laag land bij de zee, erkennen de daartoe bevoegd verklaarde instanties hem niet. Dat doen die instanties wel meer, zo bevoegd zijn ze nu ook weer niet, laat staan dat ze oog of oor hebben voor talent. En Philip heeft talent. Op talrijke podia moet dat blijken. En onlangs ook uit een bundel, verschenen en Nederland en aldaar al reeds verdwenen. Ceci n’est pas un recueil. Manifest voor de poëzie.

.

In volle besef dat hij met die bundel een stap te ver ging, heeft hij de presentatie ervan laten voorafgaan door boete. Te Antwerpen. Om de zegen over dit werk af te smeken. Het heeft niet mogen baten. De bundel is samen met de uitgever verdwenen.
Philip had echter wat gedichten in het Engels geschreven dan wel naar het Engels vertaald. En zie, die verschenen bij een uitgever in New York, Three Room Press.

.
Het is een ware schande hoe België zijn surreële en dadadichters verwaarloost, net niet uitspuugt. Terwijl ze behoren tot de grondstroom, om het met een met modder beladen woord te zeggen, van het land. Land waar binnenkort de stroom trouwens uitvalt.

.
Om die schande in de verf te zetten heeft Philip zijn boek voorgesteld binnen voornoemd door hem georganiseerd internationaal festival. De aanwezigen mochten zich verheugen in een talrijke opkomst van geestgenoten uit binnen- en buitenland. Estland bijvoorbeeld. Of Nederland. Zwitserland en de Verenigde Staten. Wilfried Wynant bijvoorbeeld, net als ik voormalig medewerker van Tempus Fugit. Renaat Ramon begot, die ik in Bornem bijna omver fietste. Renaat is dan ook haast overal. En bijna 80 jaar. Of eindelijk nog eens boven de grond gekomen: Dirk Vekemans. Die de mystiek van de onderste kleilagen in tijd en ruimte ‘doet’. Philip had met andere woorden zijn huiswerk voortreffelijk gemaakt. Er waren ook Franstalige Belgen en een enkele Fransman. Er was de onovertroffen goedgekse Belgische professor uit de VS Alain Arias-Misson die zondags dansend door de straten van Jette een vrolijke optocht hield naar de meest ondergrondse plek die denkbaar is: de begraafplaats.

.
Er was de onvermijdelijke film van Abraham Von Solo “Dood van de poëzie”, die als inspiratiebron heeft gediend voor de DAESH ofte IS.
Zoals Emile Verhaeren ooit de inspiratiebron was voor de man die op de troonopvolger van de Oostenrijkse dubbelmonarchie schoot en daarmee het startschot gaf van de eerste Wereldoorlog.
Of de opera “de stomme van Portici” aanleiding gaf tot de Belgische opstand tegen Holland, waaruit België is ontstaan.

.
Wat daar gebeurd is en heeft plaatsgevonden doe ik hier niet uit de doeken. Dat spreekt vanzelf. Dat blijft ondergronds.

(hier echter valt nog meer te zien & te horen: https://www.youtube.com/channel/UCDAWub95sfrlfNDHVklGh1A
Komt er een tweede editie en zo ja, waar? Laten we het hier voorlopig bij houden en deze vraag tot hamvraag verheffen.

internationaal festival ondergrondpoëzie Brussel vanuit de underground is het makkelijker omhoog kijken met Philip Meersmandeelname_renaatramon2grootdeelname_marctiefenthalgroot

Nietzsche en Fellini


Ik had gisteren een leuke ontmoeting op het groot smoelenboek (faceboek)
Tom Doomen Federico Fellini, een rare man was het.
woensdag 20 augustus 2014 om 18:38 • Vind ik leuk

Marc Tiefenthal jij niet, tom?
woensdag 20 augustus 2014 om 18:47 • Vind ik leuk •

Tom Doomen Marc, ik zit zo van alles te bedenken. Het klopt, ik ben een rare, maar af en toe zou ik met de zotskap op mijn hoofd de dorpsgek willen zijn, en helaas, zover ben ik nog niet.
woensdag 20 augustus 2014 om 18:49 • Vind ik leuk • 2

Marc Tiefenthal naar een dorp verhuizen?
woensdag 20 augustus 2014 om 18:49 • Vind ik leuk

Tom Doomen Ik zit al in een dorp, maar dat is in Nederland, binnen een jaar moet ik verhuizen, Nederland, terug naar België, ik weet het niet. Maar wel ergens waar ik ’s nachts door de velden van de boerderijen kan sluipen. Ergens waar ik dan ook ’s nachts over het kerkhof kan dwalen om met de rusteloze zielen te praten, ach mijn verlanglijstje is zo groot.
woensdag 20 augustus 2014 om 18:53 • Vind ik leuk • 2

Marc Tiefenthal in Nederland is het landschap te zeer georganiseerd om door velden langs boerderijen te sluipen. Probeer Wallonië man, wat daar nog kan!
woensdag 20 augustus 2014 om 19:08 • Vind ik leuk • 4

Wat een dag om te dromen!


Het is vandaag lekker weer. Niet te warm, zonnig en aangenaam toeven in de schaduw. Niets aan de hand. René van Densen denkt er net hetzelfde over.

Als je op René klikt zie je waarom.

.
Zat ik daarstraks even op de kunstberg in de koelte van Calder met fonteinen achter me, lekker te niksen.
Geen aanzet tot een gedicht verstoort mijn nietsdoenerij. Heerlijk.(zie foto)

.
Dirk Van Bastelaere heeft een nieuwe profielfoto en benadert nog meer dan ooit het niets.
Ik wou echt dat het de hele dag niets wordt.

.
Helaas staat er om 16 u een vergadering geboekt, op vrij hoog niveau bovendien (ongeacht het aantal meters boven de zeespiegel).

.
Philip Meersman heeft dan weer een doodlijn gehaald, doodleuk!
En Sylvie Marie heeft zich een reus geslamd in Gent

Foto0305

Bob is dood


In de eerste helft van de jaren ’80 ben ik in Antwerpen beland. Ik was eerder in de Vecu een kleine cyclus gedichten gaan voordragen en kreeg daar de smaak te pakken. Toch zou het nog een jaar duren en zou ik eerst in Brussel gaan wonen.

In Antwerpen vond ik op anderhalve goed gespannen boogscheut een stamcafé. Er kwam veel scheppend volk naartoe. Marcel van Maele bijvoorbeeld of Nic Van Bruggen, dichters. In die buurt liep een mannetje wat stijf en soms strontzat over de plek. We maakten kennis. Hij heette Bob. Hij kende ook de half zatte ingenieur A. de B., die mijn vriend geworden was. Met A. ging alles lang goed en daarna niet meer. Met Bob liep niets echt goed.

Ik verhuisde en bleef in contact met A. Niet met B., met Bob. We verloren elkaar uit het oog. Tot ik in een totaal andere buurt van Antwerpen ging wonen en Bob daar bleek te wonen. Hij schreef nog altijd wat gedichten, ja. Hij schilderde zelfs.

Geen van de twee uitingen en vormen die ze kregen haalde ooit wat uit. Tenzij dat ze hem op de been hielden, in leven zo je wil.

Hij schopte het ooit tot verschijnsel toen hij in de weekendbijlage van een krant met foto en al op een hele bladzijde, het kunnen er ook twee geweest zijn, geportretteerd werd als de meest vermaledijde dichter (le poète le plus maudit). Die dag schitterde Bob even.

Op een keer dacht hij: ik vraag de burgemeester een boom te planten hier in het park om de hoek. Tot eenieders verbazing ging de burgemeester op zijn verzoek in. De boom van Bob werd een feit. En dat mocht gevierd worden want Bob zelf had het niet verwacht. Hij schakelde het buurtcentrum en de school in en organiseerde een poëziefeest rond die boom. Het werd een succes. Die dag schitterde Bob ronduit.

Later heeft het buurtcentrum de zaak van hem afgenomen en overgenomen. Het is nooit meer iets geworden.

Hij heeft een paar jaar een computer gehad, een Apple zelfs, en een internetverbinding en beheerde zijn bankzaken via het internet. Bob leek soms vreemd, zelfs wereldvreemd maar tot op zekere hoogte kon hij de wereld wel aan. Toen zijn bank een nieuwe programmatuur voor internetbankieren oplegde, heeft hij de zaak voor bekeken gehouden. Gedaan internet.

Hij hield ook op te schrijven en te schilderen. Gedaan met de kunst. Het ging een tijdje beter met de Bob. Hij schikte zich zo langzaam in zijn lot. Tot hij op een dag vertelde dat hij als jongen door een geestelijke was verkracht. Dat zou zijn ellendige leven verklaren. Ik bespaar eenieder de uitzichtloze details van wat het leven voor Bob precies betekende. Een gruwel.

Op een dag belde hij me, onze contacten verliepen opnieuw heel telefonisch sinds ik uit Antwerpen was verhuisd. Hij had een webstek laten ontwerpen, iets heel unieks. Bleek dat die gewoon niet bestond. Bovendien kon hij niets aanvangen met een webstek daar hij geen internetverbinding had. Weer een van zijn talrijke hallucinaties. En toch belde hij en bleef me opbellen om de vooruitgang in de webstek te melden. Tot ik hem vlakaf zei dat hij best zichzelf mocht bedonderen met die webstek maar mij niet belazeren.

Ik heb hem toen eigenlijk nooit meer gehoord. Onlangs wou ik die stilte doorbreken. Bleek zijn telefoonnummer niet langer te bestaan. Ik belde naar zijn stamcafé – het Oude Badhuis – en daar hoorde ik dat hij verleden jaar overleden was. Ik schrok wel even. Op het internet vond ik zijn doodsbrief. Hij is 57 jaar geworden. Thuis dood aangetroffen in januari 2013. Een stil vermoeden heb ik wel. Gedaan met leven.

het oude badhuis

Een ongemeen opbouwende dag


Er is zondag en zondag. Er zijn zondagen dat de zon schijnt en dat ik genood word te gaan fietsen. Gisteren raakte ik op de fiets in Lokeren en viel er voor een uitzonderlijk goede vishengel met een molen om u tegen te zeggen en om vriend Vladimir P. jaloers te maken.

Na de middag naar Meise. Als je Temse verlaat via de N 16 rij je voorbij Bornem langs een eenvoudig nog half natuurlijk landschap. Tussen Bornem en Puurs slaat de landelijke ondermaatse invulling van het landschap volop toe. Je zal het weten dat mijnheerke Peeters of vrouw Turtelboom hier vandaan komen en zelfs wonen, hoewel mevrouw Turtelboom er eerder woonachtig is. Mijnheerke Peeters zou die afschuwelijke invulling verder willen laten voortbouwen door Chinese ondernemingen.

Het ergste van de A12 ligt al achter de rug als ik deze autoweg neem ter hoogte van Willebroek. Dat ligt namelijk tussen Antwerpen en Boom. Ik rij richting Brussel en ga eruit aan uitrit 3 Meise.

Mijn vriend Etienne Wijjns heeft meer dan 5 jaar geleden zijn oog laten vallen op een afgedankt tramstation, een geklasseerd monument. Na jaren onderhandelen is hij erin geslaagd er een galerie van te maken. Gisteren ging daar een vernissage door van twee kunstenaars, allebei Seghers waarvan een vriend Wilfried.

Ik ga hier niet in op de werken die er te zien zijn, tenzij dat Wilfried uitpakt met absoluut nieuw werk, nieuw maar ook absoluut: helemaal wit, helemaal zwart en helemaal rood. Voor mij is het belangrijk tussen deze vrienden te vertoeven, daar zij in dezelfde trant werken als ik schrijf. Daagden daar ook op andere bevriende artiesten die ik helaas te weinig zie de laatste tijd. Kortom, een heerlijk moment.

etienne voor het tramstation Meise Meise twee seghers Meise seghers