Heen maar niet weer

Toen we gisterenavond door de Midden-Atlas reden na alweer een dag vissen, vond in België het nationaal kampioenschap slampoëzie plaats. Op de heenreis zag ik voor het eerst een wagen van het merk Tata, Indisch, en eigenaar van merken als Jaguar of mijn eigen Land Rover. Hier zie je af en toe een pick-up rijden van het ander Indisch merk, Mahindra.

Ik was wat stijf van de fysieke inspanning die het vissen nu eenmaal vergt en we wilden onderweg, in Azilal, een koffie drinken. De cafés zaten echter stampvol wegens een match in de kampioenenliga van Afrika. We reden verder, daalden de Midden-Atlas netjes af met de rem in de motor in tweede of derde versnelling en hielden halt in het eerste dorp, Afourer, waar er nog plaats was in de herberg. We dronken er koffie en meteen was ik minder moe.

Vandaag wou ik weten wie de nieuwe Belgische kampioen slam is. Ik vertaal al enkele jaren alle gedichten van de finalisten en tot nu toe kon ik er feilloos de winnaar uithalen. Dit jaar niet. Dit jaar ook was er een speciaal persbericht uitgestuurd, het kampioenschap kon verleden jaar immers rekenen op enige mediabelangstelling. Enige, niet veel.

Ik vond geen nieuws, nergens. Tot ik in het Frans opzocht. Daar vond ik uitgerekend een nieuwsartikel. Lisette heeft gewonnen. Voor het eerst wint een dichter in het Nederlands en is het uitgerekend een Franstalige krant die erover bericht. Zeer vreemd. Of dachten ze daar in Wallonië: Lisette, da’s die van ons?

Advertenties