Tussen ik beken en alles wordt ooit duidelijk


Daartussen ligt het dagboek. Dit wordt echter geen dagboek omdat ik 1 & ander wat door elkaar schud & haal.

Mij valt het op hoe mijn moeder, inmiddels 85 jaar oud, en soms kortademig, als ze haar volle adem vindt, voluit vertelt. Eerst gooit ze alles wat haar hart bezwaart, er af. Dan staat ze recht Soms, zoals onlangs is het iets dat die dag zelf gebeurd is. Dat haar oudste zoon zich opwerpt tot nagel aan haar doodskist bijvoorbeeld. Ach, die jongen heeft altijd een wat morbide ambitie gehad.

Daarna gaat ze terug in de tijd. Dan zit ze of ligt ze. Tot het begin van haar huwelijksjaren. Of tot die periode waarvan ik zelf niet zonder schaamte zou over vertellen. Doet er niet toe, voor haar, nu het einde nadert, valt de schaamte weg.

Ik besef op die ogenblikken wel degelijk dat ik een bevoorrecht luisteraar ben.

Haar geheugen is alvast helemaal niet aangetast.

Een week geleden dus keerden we terug uit vakantie. In de winter is dat met  het vliegtuig. Naar de smaak van mijn vrouw was de uitgang naar waar we ons begaven, niet de goede. Zij beseft niet altijd het verschil tussen een lijnvlucht en een charter. Wij vliegen meestal met een charter. Daarvan kan het uur veranderen maar ook de uitgang. We hadden het daarover toen een man, die schuin tegenover ons zat, in het Frans zei: Gaat u naar Charleroi? Dan is dit wel de uitgang.

Kijk, voor velen mag dit een wonder lijken in onze weet ik veel nog hoe te omschrijven al lang niet meer samenleving. Dat iemand hoe vreemd ook, spontaan het woord tot een ander richt. Mij warmt dat altijd op. Noem me gerust goedgelovig. Het laat me koud. Je moet gewoon op tijd proberen te beseffen wie er voor je staat.

Voor ons zat, zo bleek, een Palestijns zakenman. Hij handelt in siertegels. Hij wou in mijn tweede vaderland een zaak opzetten, maar zag daar vanaf. Hoewel ze daar worden verondersteld dezelfde taal te spreken, spreken ze liever hun streektaal. Tiens, het is daar ook al niet anders. En ze zijn niet te vertrouwen.

België, Luxemburg, daar heeft hij wel goed draaiende zakencontacten.

Mijn vrouw vond het vreemd dat hij geen handbagage bij zich heeft. Ik vond dat niet vreemd. Nog minder vreemd vond ik dat hij na al die landen te hebben opgesomd waar hij naar toe reist voor zaken, van Jordanië zei dat hij zich daar thuis voelt. Dat was zowat de enige zin die hij niet zakelijk en objectief uitsprak. Maar dus met lichte trilling in de stem.

En dit brengt me terug bij mijn moeder. Ja, ik zeg al eens een goede dag tegen iemand die ik niet ken. Als ik dat een paar keer volhoud, komt er al eens een gesprek van. Meestal krijg ik trouwens een goede dag terug.

Ik bedoel maar, zeur niet over je eenzaamheid, zeg je medemens goeiendag. Goede morgen, goede middag, goede avond. Al zijn er dan ook weer bij wie me dit moeilijk valt.

Gisterenavond had ik de overgang willen bijwonen van de nog jonge Klüger Hans (redactie) naar de nieuwe redactie. Mijn vrouw en ik hebben echter een bijzondere huwelijksverjaardag te vieren dit jaar en we zijn begonnen met de voorbereidingen. Die zijn aardig wat uitgelopen maar gelukkig was het na een labyrintische tocht toch eind goed. Al goed.

Inderdaad, we zijn om te beginnen langs gegaan bij de zaak van een jeudgvriend, Stef De Hollander, in Kemmel. Bleek dat hij de zaak voor bekeken had gehouden. Er waren net nieuwe uitbaters die het ons konden vertellen.

Fransen, het blijven vreemde vogels in de Europese bijt. Een collega op het werk gaat zelfs verder. Hij vindt Frankrijk een mooi land maar vindt het spijtig dat er Fransen wonen. Bijna was ik ook zo ver gegaan en gaan denken. Verleden zomer liep ik in Duinkerke een parkeerboete op. Nochtans had ik in correct Frans geschreven op een briefje achter de voorruit waarom ik niet kon betalen. Ik had gewoon geen munten op zak en met een bankkaart betalen kon niet. Ik heb de boete aangevochten bij de politierechter. Deze heeft er een half jaar over gedaan om te besluiten dat hij niet op mijn verzoek kon ingaan. Ik moet dus toch betalen. Amper 17 euro. Maar hoe?

In Frankrijk kan je dat slechts op twee manieren: via een cheque. Is al lang afgeschaft in België. En elders. Of via de typisch Franse boetezegels die je enkel in Frankrijk vindt. De Republiek Frankrijk mag zich gelukkig prijzen dat ze besloten heeft die zegels aan te bieden in elke bar – tabac, zijnde een café waar je ook rookwaren kunt kopen. Bestaat enkel in Frankrijk. U mag me tegenspreken. De Franse Republiek mag zich verder ook gelukkig prijzen dat ik nog af en toe eens aldaar een voet zet en uitsteek. Dus kocht ik gisteren zo’n boetezegel. Morgen gaat het hele geval op de post. Zo kom ik ongeveer eenmaal per jaar nog eens in de post.

Zondag-draait-Stef-Dehollander-voor-de-laatste-keer-de-tapkraan-van-Het-Labyrint-open-Foto-EF- den doolhofTimbre-amende

Advertenties

Welbevinden van otters en hamsters (vervolg)


Hier is het dan en zo ziet het er uit:

 

.

Is het de Pont Saint Michel

of de Karelsbrug, Parijs

of Praag, of de tunnel

voor voetgangers en fietsers,

Antwerpen?

.

In het midden komen ze

elkaar tegen zonder tegemoet,

heffen het deksel van hun hoofd

en groeten. Beleefd. N’avond.

.

De een herkent plots de ander.

Dief! Rover, antwoordt de dief.

.

Man toch, hoe zie je eruit!

En erin, dan! Slanke spar

nu dikke beuk

tot welbevinden van otters en hamsters.

veroverde landen – fragment 4


In deze, weer een andere streek is het meestal regenachtig. Ze ligt bij de zee. Nu hangt de zon er boven en beheerst het land. Straks eindigt de nazomer en begint het najaar. Een vrouw en een man hebben hun tent opgeslagen in een weide. Verderop is een trap uitgehouwen in de kloofrand. Beneden ligt het strand, tussen de klip en de zee. Het is middag. Een vrouw en een man hebben hun tent opgeslagen, ze bekennen er geen medemens. Naakt dalen ze af langs de trap naar het strand. Op het strand gaan ze liggen. Ze glimlachen naar elkaar. Als de man wat later opstaat, recht naar de golven kijkt en niet beweegt, richt de vrouw zich op op haar arm. Ineens zet hij het op een lopen, de zee in. Op haar beurt staat ze op en kijkt toe.

Kan ze het niet langer aanzien? Ze loopt hem achterna tot diep in de golven, tot ze naast hem zwemt.

Later, uit het water, liggen ze weer op het strand, te drogen in de zon. Is er wind? Ze voelen het niet. De bulderende golven zinderen nog na in hun oren en hun lijf. Ook als ze de trap opstijgen. Als ze in de tent gaan. Als hun lichamen in elkaar schuiven en zij kreunt van goesting.

 shunga rood bruin >Cris et hennissements, pas de chuchotements