Staande spreekt de ezel de wolven toe


Na een kleine omweg naar Klein Turkije doen de Wolven van La Mancha in Gent hun ding opnieuw in de Hotsy Totsy. Gisteren had ik tijd om te kuieren en ontdekte ik hoe dicht beide plekken bij elkaar liggen.

Hubert Samson, die ik ooit bezig zag in Antwerpen en waarvan ik ontdekt heb dat hij, hoe kaal ook, behoort tot het collectief Schouderhaar, blijkt ook een wolf te zijn. Van La Mancha. Een ware roedel is het daar. En zie, Hubert heeft de Sprekende Ezels op zich genomen. Ik was er benieuwd naar en dus zou ik daar nogmaals optreden. Samen met Akim Willems, overigens. Met wie het voor mij altijd leuk keuvelen is en meestal interessant babbelen. Een toffe pee.

En zie, Hubert heeft de formule van de Ezels gewijzigd en vervangen door de formule die ook elders geldt: eerst een drietal dichters, daarna pauze en daarna open podium. Alhoewel dat podium almaar vaker vervangen wordt door een microfoon. Of een microgolf.

Voor ons, dichters, een pak makkelijker.

Maar, er is een groot maar, wat me vooral is bijgebleven: bij dit optreden heb ik meer volk gezien dan ik gewoon ben. En ik ben veel gewoon. De zaak staat afgeladen vol. Tot in de kleinste hoekjes. En de oortjes stonden spits, de handen applaudisseerden spontaan. Een onvergetelijke avond kortom. Meer dan ooit hadden de afwezigen ongelijk, hoewel er weinig plaats over was voor die afwezigen. Overigens waren de twee overige dichters meer dan de moeite waard; we hebben ons talrijk publiek verwend.

 

Foto’s: Dirk de Bourderé – zoveel beter in zwartwit

Advertenties