Oktober wordt de drukste maand

Ik ben niet zo’n groot bewonderaar van T.S. Elliot. Ik geef hem bij deze een koekje, niettemin. Van mijn deeg, dan wel. Na de nieuwste bundel van Roger de Neef, maakte ik op zondag 5 oktober in Sint-Niklaas kennis met het werk van de dichteres Els Moors. Vroeger vond ik de poëzie in Sint-Niklaas in een stemmig kasteeltje in het park. Sinds een paar jaar moet ik, met enige tegenzin, naar de foyer van de Stadsschouwburg. Poëzie is verbannen uit het kasteel en krijgt asiel in een café. Nu ja, de slam rukt op en die vindt per definitie plaats in een café.

Els Moors kreeg een muzikale begeleiding waarvan de relevantie me ontgaat. Een stukje Admiraal Freebee-achtigheid, wat Neil Youngerigheid.
Haar gedichten daarentegen bleken gaandeweg hyperrelevant. Neem nou dit:

de man raakt de matras
en dat is meestal het einde van de man
(….)
zelf woon ik in het noorden van de stad
en daarna in het westen
vertel ik te veel!

(in plaats dus van weet ik veel)

Dit en het voorlaatste gedicht dat ze voordroeg deden me kapseizen en besluiten haar bundel te kopen. Vreemd genoeg heeft behalve ik slechts nog een ander persoon haar bundel gekocht. Vreemd genoeg, zeg ik niet te veel? Deze vreemd aandoende verzen zullen weinigen bekoren. Het is geen bekoorlijke poëzie. Niet mooi maar wel bedenkelijk. Daar val ik dus voor.

zo ziet de bundel eruit
Erg lang ben ik niet thuis gebleven gisterenmiddag. Voor twee uur was het alweer vertrekken geblazen naar Eindhoven. Derrel Niemijer had me uitgenodigd om rederijkergewijs in café, jawel, ik zei het toch, café, de gouden bal aan- & op te treden. Vond er vrienden terug: Gijs ter Haar, Hans Plomp. In amper vijf minuten moest ik me zien te redden. Ik weet niet zeker of ik het gehaald heb. De insteek werkt alvast. Daar die voor de vuist weg in het publiek ging, schrijf ik die hier even uit:

Weet je nog wel,
die avond bij de negers,
het was kwart over negen,
en we zaten allebei tezamen
in hun moeders kookpot.

Om maar te zeggen hoe wreed de wereld is. En hoe het publiek hierbij de adem inhield. En weer vrij kon ademen nadat ik eindigdeels moors aan tafel met haar jongste bundel met het kleine veldlied.

Derrel en zijn bijbeltjegijs ter haar

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s