Open brief aan de Heer Emile Verhaeren, dichter

Geachte Heer,

Beste Emile,

Ik veroorloof me een zekere familiariteit in deze brief hoewel we elkaar niet hebben gekend. Je bent 98 jaar voor mij geboren. Ik schrijf deze brief in Garamond, omwille van je mooie handschrift dat ik wil respecteren en benaderen.

Ik rij vaak voorbij je graf, met de fiets. Ik ben zelfs al eens binnen gegaan in je museum voor een lezing over Belgische Franstalige dichters uit het noorden van het land, om hun gedichten te horen voorlezen in vertaling. Telkens ik voorbij je graf rijd, groet ik je. Ik weet niet waarom. Uit beleefdheid? Omdat noblesse de la poésie oblige? Allicht wel. Moeten we altijd weten waarom?

Verleden week heb ik besloten je werk te lezen. Ik beken, ik ken er enkel een titel van, les villes tentaculaires. Vandaag ben ik nog eens binnengelopen in je museum en heb er enkele van je gedichten gelezen. Ze hebben mijn besluit je te lezen bekrachtigd.

Ik vroeg me af hoe je gestorven bent. Over de bestemming van je stoffelijk overschot ontstond indertijd een dispuut tussen de Franse poëzie en je eigen familie. Die laatste heeft het gewonnen. Maar het was oorlog en je stoffelijk overschot heeft een hele reis afgelegd. Je vindt er alles over op de muur van je museum.

 

Sta me toe fijntjes te glimlachen. Ik heb het antwoord op mijn vraag gevonden. Als goede burgerman had je besloten in je jeugdige overmoed en in een geest van anarchie de burgerij te choqueren om meteen beroemd te worden. En het kwam uit! Met je eerste bundel les Flamandes viel je in de smaak van de avant-garde van de Franse poëzie en in ongenade in Noord-België. Je familie sprak van schandaal en wou alle exemplaren van je bundel vernietigen.

Je faam nam toe en het publiek werd een massa. Het is uitgerekend zo’n massa die je in Rouen onder de trein heeft geduwd. Je was op slag dood. 1916 en je was 61 jaar oud. De tol van de roem!

Je rookte net als ik pijp. Groot gelijk. De pijp had me bijna de das omgedaan. Ik heb ze dus niet aan Maarten gegeven maar in de wilgen gehangen. Jij hebt je pijp niet aan Maarten gegeven maar onder de trein beland. Het lijkt wel een gedicht van Delphine Lecompte!

Jij was een futurist, een modernist. Daarom zal ik je bundel eerdaags kopen. Tot ziens.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s