Boven- en onderbouw

Notities bij een funny Valentine

Zaterdag laatst, het was toen 16 januari 2016, het jaar nog nieuw, vond in galerie de Zwarte Panter de opening plaats van een tentoonstelling met daaraan gekoppeld een bundel van de dichter Roger de Neef, getiteld My Funny Valentine. Zoals gewoonlijk is deze bundel uitgegeven bij het Poëziecentrum, al is deze bundel niet gewoon. Voor Rogers doen is hij niet dik, twintig gedichten. Ze staan er echter in drie talen in, Frans en Engels naast het Nederlands. Het geheel is verlucht met openstaande naakte vrouwen bijeengetekend en van kleur voorzien door Michael Bastow. Deze Britste kunstenaar woont zoals het Britste kunstenaars betaamt en waar Nederlanders een leven lang van dromen, in Frankrijk.

Roger gaat loos in de liefde, zo had ik deze gebeurtenis opgenomen in mijn agenda.

roger deneef vunny Falentine

Er is iets met die tekeningen. Het zijn allemaal open bevrouwingen, naar analogie met open bebouwingen. Je kan naast hun kut niet kijken, je kan er zelfs in kijken, bij sommigen. Er is daar iets te veel mee en te weinig. De gedichten van Roger vullen dat tekort enigszins in. “Ik heb er drie maand aan geschreven, dertien uur per dag”, vertrouwde hij me toe.

Je kan de vrouw niet zomaar benaderen, je moet dat omzichtig doen, haast woord voor woord. En daar liggen ze dan, open & bloot.

Deze tekeningen en de gedichten passen in het wereldbeeld waarbij Elohim of Jahweh of God zo je wil een vrouw is. En waarin voor goden geen plaats meer is.

De voorstelling in galerie de Zwarte Panter was zoals vanouds druk bijgewoond. De sfeer was ondanks de koude buiten relatief warm. Er ontbraken zeker geen vrouwen. Sommigen ken ik al langer. Er ontbraken geen mannen; sommigen ken ik al langer, een kende ik enkel van het smoelenboek. Nu zie ik hoe hij eruitziet en hoor ik hoe hij erin hoort en erbij.

Advertenties