Brussel, zo mooi, het zijn woorden die

Vandaag dacht ik is het gedichtendag. Tijd dus voor een gedicht:

 
 
 
 

Op een dag keer ik terug

bij laag water op een spijkerbed.

 

Waarom niet vandaag? En niet te ver?

Ik nam je, bezat je, raakte meteen

van je bezeten, net als jij, en zie,

je hebt me liggen gehad,

je hebt me voorgoed.

 

Sindsdien hebben we meermaals

gedanst, onze tango, met ons tweetjes,

het ritme in tegentijd,

we maakten rondjes om ons heen,

oog in oog.

 

Voordien, nadien, laten we elders

gaan, naar het Tentoonstellingspark

waar de schaduw van het Atomium

net zo goed als diens buik

ons kent.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s