As

 

1. Ik had wat tijd nodig, een week

om te weifelen

tussen Durme en Dender,

Lokeren en Aalst,

tussen twee Dirks.

 

De wind heeft me niet belet

mijn evenwicht

in balanseer te houden,

de cadans van mijn voeten

aan te houden,

kortom, vrijuit te dansen.

 

Ik heb geweifeld

maar nam dan toch

de weg naar Egypte.

 

2.      Als ik hij zeg om me uit te spreken,

waar sta ik dan tenzij

in het hemd van het gedicht.

 

Ze had zich uitgekleed

Op een gordel

en haar halsband na.

 

Ze wrijft de muskus

tot kruimels in haar handen

en maakt het tot lijm.

 

Daarna wrijft ze het

achter mijn oren,

op mijn borst,

tussen mijn benen

en rond mijn roede. 

 

Het duurt niet lang

voor ik verstijf

en de weg naar Egypte neem.

 

3.      Niets nog gaat

vanzelf,

handen tussen

de zijden plooien.

 

Hoe vleselijk ook,

wij kunnen ons niet beletten

het beste van onszelf

te geven en te nemen,

de warmte van onze adem.

 

Na Egypte zijn we door

het midden oosten getrokken

om dichter te komen,

het nabije oosten.

 

We namen de weg,

de weg leidde ons.

 

We zagen het licht,

het liet ons zien.

 

We draaiden ons oor om

naar muziek, die ons

in vervoering bracht

en dichter.

 

 
 
 
 
 
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s