Open brief aan Hendrik Vuye, onafhankelijk lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers van het Koninkrijk België


Afschrift aan Dirk Van Bastelaere

 

Geachte heer en hoogleraar,

 

Toen de Muur viel in Berlijn en de Sovjet Unie implodeerde, was het voor de oorlogsmakers afgelopen met de derde wereldoorlog, ook wel de koude oorlog genoemd. Ze gingen dan ook op zoek naar een vierde wereldoorlog.

Ze stichtten daartoe een club met een webstek, want dat was toen in de mode, en noemden zichzelf new american century punt org. Lange tijd kon je daar lezen hoe ze zich voorbereidden op de vierde wereldoorlog. Dat nieuws, ontdekt door een hoogleraar van het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte te Leuven, mocht niet bekend worden gemaakt. Het is alsnog gebeurd in het programma Rondas op Klara.

De club bestond uit enkele voormalige progressieve hoogleraren die zich hadden bekeerd tot het ware conservatief oorlogsdenken, het gewone zootje profiteurs – handelaars in olie en bouwstenen, drugs en slavinnen, en wat jong aanstormend talent. Ze besloten op voordracht van een infiltrant van de Mossad de islam tot nieuwe vijand te bombarderen. Wijlen Jef Lambrecht heeft het ontstaan en de samenstelling van die club mooi beschreven.

Op dat ogenblik werden grote groenten zoals Bill Clinton of Tony Blair bezocht door moslims van de soefi strekking, die tot toen de enige was die zich recht in de leer mocht noemen. Met heimwee denken velen nu terug aan die tijd toen deze godsdienst de vrede predikte.

Maar daar moest dus een einde aan komen. Van soefi was geen sprake meer, het waren ineens allemaal ofwel sjiieten ofwel soumieten en de hele winkel uit Tel Aviv werd aangesproken om de geesten aldus rijp te maken (de afdeling desinformatie van de Mossad). De andere afdeling van dit instituut werd ingezet om de show op te zetten rond 11 september 2001 in New York, weet je wel en zoals iemand van die club toen zo welsprekend stelde: ze hadden hun Pearl Harbour (dat is een CIA operatie geweest waarbij de schijn werd gewekt dat Japanse vliegtuigen de Amerikaanse vloot in Pearl Harbour aanvielen; de VS besloten pas toen in de tweede wereldoorlog mee te stappen, wat de bedoeling van de manipulatoren van toen was).

De vierde wereldoorlog kon beginnen, en begon met de onnozele, totaal overbodige doch voor oorlogsstokers zeer lucratieve inval van de VS in Afghanistan, waar de Taliban zich al hadden overgegeven. Dat nieuws werd heel lang geweerd uit de media maar is onlangs toch aan het licht gekomen, nog wel in Knack. Enfin, er was dus een vijand en dus werd het oorlog.

En wat doet u nu? U schudt los uit de pols in een bijdrage jawel in Knack een cijfer. Ik kan ernaast zitten, dat is toch niet belangrijk maar u stelt dat pakweg 90 procent van de inwoners van het noorden van België komaf wil maken met de islam. Zo groot zou het draagvlak zijn om in ons land deze godsdienst te verbannen. Ik verheel niet dat sjiieten en soemieten het ondertussen behoorlijk bruin bakken maar ze doen dat vooral onderling. Maar de extrapolatie die u maakt, doet mij veronderstellen dat u op een of andere manier, er zijn er twee, betrokken wordt bij deze oorlog. Als naïef persoon zult u allicht gemanipuleerd worden in deze. O ja, naïef, dat betekent goedgelovig. Of hoe alles, ook uw kar, rond geloof draait.

 

Slaap zacht, brave Hendrik

dirk van bastelaere ko

11_september 2001

>Huit béotitudes


>Pour Woody Allen

1. À la fin ne reste plus qu’image,
captivée à la télé triste,
captée par la rétine.

La télé à écran tout plat
nous porte le triste message.

Quelqu’un tombe raide mort? Caméra !
Quelqu’un en tue un autre? Caméra !
Monsieur, Madame un tel une telle
connus des média, pète? Micro !

Omniprésente la télé diffuse
partout sa tristesse en voie
d’éternité qui fait rire Léonard.

2. Sous la triste télé prospère
dans son plus grand secret
le Mossad et sous celui-ci,
plus encore au fond, la maffia.

Tant de choses et de gens passent
par la triste télé,
le pape et Osama Bin Laden,
l’un à tiare et au geste,
l’autre à la barbe et au turban et
à chaque coup, tout juste

en retrait de ceux-ci,
on voit ce béo, ce type,
qui sourit et vous jette un clin d’œil.

Mais qui est-ce donc ?

3. Entre les plis de l’entretien,
entre les jointures de lalangue et
entre les clés de voûte de lalanque,
derrière de lourdes tentures enfin,
Léonard Béoti parla et dit :

de Mérode ne compte pas d’un doigt,
ses cheveux n’étant pas roux assez,
de Ligne n’était pas en ligne
des ancêtres ni vieux ni pieux
ni circoncis bien que péteux
ceux d’Orange et de Baarle.

Léon en avait vu tellement,
en retenant si peu,
voire aimant point.

4. Le Béoti rentre

J’ouvre la porte, quelle demeure
si ce n’est la nôtre dont
j’ouvre la porte pour la première fois.

Je n’évite pas la ligne
tracée dans la poussière, quelle callosité,
l’effaçant du coup, du pied.

Quelqu’un ici a vécu
un drame qui sait
hilarant à crever ou
à quitter et à laisser

voire à céder le passage
à cette maison qui, du coup,
est devenue béotique.

5. Quand ça gicle de concert,
nous sommes déconcertés
ou bien concernés, à nous
de choisir.

Quand rien ne gicle
et tout se bouche, nous voilà
déconcertés, sauf si nous

transformons la fureur refoulée
en politiques de masse,
en industrie d’art de masse,
en communication de masse.

La béotitude ne gicle pas,
elle n’est pas évidente.

6. Aux prises entre l’épée et le calice, la fusion
mène à la confusion suprême,
au réchauffement supérieur.

Dans la réduction de l’accélération,
se trouve la démultiplication
vers une couche inférieure
de notre destination à nous tous.

Léonard sait tout cela,
agit en conséquence de sorte
que nous tous perdons moins la face,
en faisant un pas en arrière
en nous trouvant à côté de lui.

À l’abri la prise devient une brise.

7. Expert en fusion nucléaire, lui, Béo,
faisant fusionner ses propres atomes d’abord
avec ceux d’un autre,

jusqu’à ce qu’une image.

Une seule image, lui, Béo ou pas,
apparaît puis disparaît.

Hors image.

Toutes les molécules
n’arrêtent pas
de glisser sur la surface

jusqu’à ce que tous les atomes rêvent.

8. Sept le numéro saint, huit
le suprême.
Tourne-le, le voilà à l’infini
retournant les cercles à l’intérieur,
faisant briller de beauté longtemps
après, à l’intérieur.

À ce point, Léonard ne disparaît
plus, ne se dissolue plus,
libre d’aller
ne fût-ce se coucher,
se fixe
et se lève

op zending in Pakistan Francis-Bacon-zelfportret >Que c'est zelig