2014 overzicht


De statistieken hulpaapjes van WordPress.com hebben een jaarverslag 2014  voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In een New York City metro-trein passen 1.200 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 4.600 keer bekeken. Als je blog een NYC metro-trein zou zijn, zou die ongeveer 4 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Advertenties

Tragische harmonie


We waren zondag vroeg vertrokken uit Amsterdam om rond half elf in Den Haag de tentoonstelling van het werk van Mark Rothko te bekijken, te ondergaan zeg maar. We zijn ervoor gegaan, mijn vrouw en ik. Hebben wat losse eindjes meegepikt en anders meegenomen. Wat kan een mens nog meer aan woorden kwijt bij dit soort schilderijen? Ja, dat het werk geschilderd is. Echt wel geschilderd. Niet geknutseld. Ach, laat maar. Ik werk momenteel aan een gedicht dat op dit bezoek aan de tentoonstelling is ontstaan.

Onze weg naar Rothko lag bezaaid met struikelstenen en een enkele valkuil. Bedoeling was om zaterdag rond de middag in Den Haag aan te komen. De sneeuw zorgde voor struikelstenen. Tussen Meer en Rotterdam geraakten we nauwelijks vooruit. Ooit was Nederland het land waar de sneeuw sneller geruimd was dan in België. Nu was het omgekeerd. We herkennen Nederland nog nauwelijks. Dus maar doorgereden naar Amsterdam, waar we onder meer in de Hema van Pom Wolff zijn beland en een koffie gedronken hebben in een koffiehuis wat verderop. Nauwelijks op een steenworp van het Waterlooplein. Zelden zag ik Amsterdam zo hopeloos dichtbij.

Toen we ’s anderendaags omstreeks een uur het Gemeentemuseum in Den Haag verlieten, stonden de bezoekers net niet tot buiten aan te schuiven voor de tentoonstelling die we in betrekkelijke rust hebben kunnen in- en uitstaan.

gemeentemuseum den haag Rothkeen Rothko drie Rothko twee

Weinig volk op een semi-historische bijeenkomst


Op historische bijeenkomsten is het zaak wat volk bijeen te brengen maar toch weer niet te veel, zodat het nichegevoel onaangetast blijft. Sla mij nu maar dood, zo’n zin en zoveel onzin. En toch. De feiten maar niet op een rijtje.

Er bestaat, voornamelijk in Antwerpen, een genootschap rond de moderne poète maudit Paul Van Ostaijen. Het derde of vierde in zijn soort, ik houd het niet bij maar ben er wel lid van. Van Ostaijen is overigens in dit laaggelegen laagland bij de zee nog altijd even maudit – hoe durft hij het een klankgedicht boven een vormgedicht te plaatsen! Einde citaat – zodat dit genootschap mikt op een nichepubliek, waarvan een deel van poëzie nauwelijks kaas heeft gegeten.

Er bestaat in ditzelfde land ook een behoorlijk vooruitstrevende uitgeverij, het Balanseer, gevestigd in Aalst, een plek om foert tegen te zeggen, tenzij je uit Afrika komt. Zonder het Balanseer en het carnavalsfeest zou Aalst totaal niets voorstellen. Weinigen echter kennen het Balanseer. Ik ben er ooit geweest, anders zou ik nooit in Aalst geweest zijn.

Tot slot bestaat in ons land een schrijver die alles weg heeft van J.D. Salinger: teruggetrokken. Hij publiceert dan wel weer en sinds enkele jaren bij voornoemde het Balanseer: Willy Roggeman. Die ook een begenadigd free jazz saxofonist is. Ik heb hem bezig gezien tijdens de Laatste Nacht van de Poëzie in Vorst Nationaal (1980) waar hij in kwartet gespeeld heeft: Willy Roggeman met F. Timmermans (ds, perc.), Peter Hertmans (el g, el basg) en Stefan Hertmans (el g).

Gisteren zouden twee van de drie voormelde ingrediënten samen komen in Antwerpen op wat aldus een historisch moment zou moeten worden. Immers, Willy Roggeman komt niet uit zijn kluis. Mark van den Hoof zou zelfs gekomen zijn, die op twee blauwe maandagen nog meegespeeld heeft in Roggemans jazzgroep.

Hij heeft wel een nieuw boekje geschreven: Arabesken met Zot Polleken (die laatste is dan Van Ostaijen, Paul dus) uitgegeven dus bij het Balanseer. Van de sprekers die werden aangesproken om die avond te spreken gaven er twee verstek. Onze goede vriend Ha Ha Holvoet mocht inspringen. Gelukkig was de actrice die wat gedichten zou brengen er wel bij; anders was zot Polleken helemaal de mist ingegaan.

Wij dus blij met een halfdode mus.

Deze morgen zat ik zoals elke morgen op de trein met buurman Erik A. die net als ik in Brussel werkt. Om er op tijd en zonder stress gisterenavond bij te zijn, wou ik vroeger weg uit Brussel. Dankzij de nieuwe ellende van de NMBS is dat niet gelukt zodat ik op een drafje naar Antwerpen reed, net onder de snelheidslimiet. Hoewel Erik A. een onbestaande band heeft met literatuur – hij leest zelden of nooit Kaaiman in zijn krant de Tijd – bleek hij toch uitgenodigd te zijn geweest, gisteren in Antwerpen. Dank zij de NMBS is hij er zelfs niet eens geraakt. Een gemiste kans voor mij om Erik elders dan op de trein of op het containerpark te ontmoeten. En voor het genootschap om een potentieel nieuw lid te krijgen.paul van ostaijen matthijs de ridder

WillyRoggemanarabesken met zot polleken

Open brief aan Harold Polis


Beste man,

Meestal vernoem ik in mijn open brieven bij de naam ook de titel. Jij bent uitgever af en weet nog niet wat je morgen wordt. Dat je een man bent en vaak uit een stuk, staat echter vast. Vandaar.

Daarnet las ik een middellang vraaggesprek met jou in de Tijd. Begot, in de Tijd? Oké, de Morgen mocht er ook bij. Maar in de Tijd ben je op je plaats. En zie, je bevestigt daarin wat ik al een tijd als idee van je had: mee met de ontwikkelingen van deze tijd dankzij de jeugd. Waaronder mijn vriend Maarten Inghels. Die me over jou had verteld, trouwens. Door wie ik belangstelling begon te krijgen voor de uitgever van de Bezige Bij in Antwerpen.

Ik hoop dat je een hobby hebt. Dat moet daarom niet sportvissen zijn, al zou je dat wel staan. Je hebt echter vooral een visie. Dat mensen zich niet domweg door de treurbuis latenverkleuteren. Dat er onder de mensen ook zijn die weerstand bieden. En dat Jeroen Olyslagers daarin niet de enige is. En dat je voor die mensen boeken blijft maken. Je weet bovendien verdraaid goed hoe iemand als jij maar ook als voornoemde Maarten en Jeroen daar een rol kunnen in spelen.

Dat siert je. Daarom kijk ik vol belangstelling uit naar waar je straks terecht komt. En gelijk heb je met die boekenbeurs: ik koop al lang geen ticket meer van 8 euro om een dag lang te struinen tussen boeken waar dan die paar die ik steevast wil kopen, niet te vinden zijn. La foire des livres est bonne pour les enfoirés. Ik weet dat je Frans begrijpt dus hoeft dit geen vertaling.

Tot laterharold polis jeroen met joost op de treurbuis maarten_inghels_beursgebonden