Derde reisverslag


30 juni – 6 juli

.
Eerst zouden we vandaag vroeg zijn opgestaan om te gaan vissen. De een wou best wel vroeg opstaan maar dan om terug te reizen. Een ander zag het dan weer zitten om een dag vrijaf te nemen. Zelf vond ik dinsdag daartoe het best geschikt omdat ik morgen, maandag, een probleem met de auto wil laten verhelpen.

.
Ondertussen besloot de een pas ’s avonds terug te reizen. Dat veranderde niets aan ons uiteindelijk plan.

.
Bij onze vorige vistochten stonden geen hindernissen in de weg. Deze tocht had er alvast een: de vering van mijn auto. Achteraan heeft mijn auto luchtvering. Rechtsachter werkt de vering soms niet. Dan zakt de auto daar wat door. Slechte regeling van de luchtpomp? Stroomtoevoer van die pomp? Of erger? Het bleek erger. De luchtvering bestaat uit een soort balg tussen de carrosserie en de as. Die balg bleek lek. We vonden niet meteen een vervangstuk, wel een product waarmee men lekke banden zonder binnenband maakt in een handomdraai. We spoten het in de balg en het lek bleek gestopt.

.
Daarna kwamen allerlei andere beslommeringen zich opwerpen als hindernis, te veel en te lang en van te weinig belang om hier te vermelden.

.
Het zou het jaar worden van de grote vis. Ik had die willen vangen op het stuwmeer van Bin el Widen. Ik heb hem gevangen, op een andere plek.

.
De laatste week haalden we hier temperaturen van 21° ’s nachts tot 37° overdag. Vind ik reuze. De laatste dag voor we zouden afreizen reden we naar Tadla en daarna verder in de richting van Fes en noteerde ik 46°. ’s Avonds las ik in de krant dat het om een hittegolf ging die minstens zes dagen lang zou toeslaan.
Zo waren we toch nog wat blij te kunnen vertrekken. Op een dertigtal kilometer van Tanger stak een harde wind op. Ik moest snelheid minderen van 120 naar 90 km per uur. Op het nippertje kon ik een verkeersbord ontwijken dat boven de snelweg hoort te hangen maar naar beneden gevallen was. In de andere richting had iemand anders minder geluk: de helft van zijn voorruit was weggeslagen.

.
Ondanks die harde wind voer de boot uit, wat later dan gepland omdat de politie blijkbaar was opgeroepen. Opvallend veel Europeanen aan boord die in Marokko werken en nu naar hun land terugkeren voor de vakantie. In de haven herken je ze aan hun bijzondere nummerplaat, geel met zwarte letters. Ze vinden elkaar terug op de boot en velen klitten samen. Met een wat minder samenklitterige sprak ik. Hij werkt voor een vereniging van al dan niet maar toch voornamelijk Franstalige universiteiten ter verdediging van het Frans in de wereld. Inutile de dire qu’elle a été créée au Canada, à Montréal bien sûr.

Advertenties

Een gedachte over “Derde reisverslag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s