Ik ben er vandaag achter gekomen dat Glenn Gould gestorven is


Wie mij een beetje kent, weet dat ik geen hoge pet op heb van verwarring. Tenzij op tijd en stond, als d’avond valt en zo.

Gisteren was er op radio Klara de hele dag, of toch een groot deel van de dag, sprake van Glenn Gould. Die jongen speelt vrij geniaal piano, als ik dat zo hoorde. Een beetje rebels, moet kunnen als je jong bent.

Maar dan hoorde ik dat hij in volle koude oorlog in Moskou is gaan spelen. Die koude oorlog is al een tijdje voorbij, dus moet die jongen zo jong niet meer zijn.

En toen hoorde ik Monique Delvaux, die preventief in Noord-België is gaan wonen, spreken over het Gouldmuseum in Toronto. Ik vond dat fijn dat zo’n jonge snotter al een museum heeft. Kortom, ik vond het allemaal zeer tof en fijn. Ik kon niet anders dan denken dat die Glenn een wat punkerige twintiger is in de klassieke muziek, die daar het behanggehalte van die muziek naar beneden haalt en vervangt door gevleugelde losbandigheid. Aan de vleugel, inderdaad. Tot ik op  Wikipedia las dat hij al zo goed als dertig jaar dood en overleden is. Aan een beroerte.

Advertenties