Hoe wij tegen de wereld aankeken


Hoe het er aan toe is gegaan donderdag laatst, zie je hier en hier:

Nog meer klimaatverandering?


Zouden de mode-ontwerpers gehoopt hebben op een inslaande bom? Of zaten ze op iets anders te spinnen?

Het zag er eerst onschuldig uit. Het was zomer en dan willen vrouwen al wat korter gekleed lopen. In antwoord op de vraag: laat eens zien. We waren daaraan al wat gaan wennen. Er bestaan zelfs liedjes over.

Op een dag liep een man van meer dan zeventig jaar door de supermarkt te struinen in een broek waarvan de pijpen tot onder de knie leken afgesneden. Daarna kon het niet meer op en liep het helemaal los. De lelijkste kuiten kregen we te zien. Nooit hadden we kunnen vermoeden dat er onder ons zoveel steltlopers rondhossen.

Daar krijg je grote vragen van. Komt de klimaatverandering dan toch op kruissnelheid en staan binnenkort nog meer kelders onder water? Het blijft een open vraag. Ze doet denken aan cabrio’s die met open dak rijden door de mist. Hebt u ze nog niet gezien? Of lieden die in korte mouwen de straat op lopen, zonder jasje noch overjas, bij vijf graden boven nul.

Of wil men de man verder afbouwen? Je kent dat gezeur van het wijf, dat de man een klein kind is. En zie nu, ziet hij er zo niet uit?

Uiteindelijk kan natuurlijk ook de onsterfelijkheid lonken, onsterfelijk belachelijk.