Crowley en Manning, zij aan zij


Vandaag gelezen op de redactie.be

Crowley (woordvoerder van Minister van Buitenlandse Zaken Hilariteit Clinton) had eerder deze week tijdens een toespraak de manier waarop Manning (kleine foto) wordt behandeld “ridicuul, contraproductief en stom” genoemd. Daarop kreeg hij lik op stuk van president Barack Obama, die geen probleem ziet met de opsluiting van Manning. (Heeft iemand er al aan gedacht dat Obama stilaan op de leeftijd komt waarop hij een bril nodig zou hebben?)

 

AP

Na deze publieke blaam van Obama werd de positie van Crowley onhoudbaar. “Gezien de impact van mijn opmerkingen, waarvoor ik de volle verantwoordelijkheid opneem, bied ik mijn ontslag aan als woordvoerder van het State Department”, liet Crowley in een communiqué weten. In datzelfde communiqué laat Crowley’s baas, Hillary Clinton, weten het ontslag te aanvaarden.

Met zijn ontslag is Crowley het eerste slachtoffer van de controverse rond Manning. Die wordt ervan beschuldigd geheime documenten te hebben gelekt aan de klokkenluiderssite WikiLeaks. Hij zit al maanden in eenzame opsluiting en volgens critici zou zijn behandeling grenzen aan foltering.

.

Commentaar: Crowley het eerste slachtoffer? Manning is het eerste slachtoffer, toch.

Crowley vindt de behandeling van Manning “ridicuul, contraproductief en stom”. Ik vind dit  behoorlijk stom, eerlijk gezegd. Een beetje, een snuifje maar gevoel voor humor, gecombineerd met zin voor diplomatie zou volstaan. Dan had Crowley gesproken als volgt: “De manier waarop soldaat Manning behandeld wordt is nauwelijks het vermelden waard, ook al wachten we nu al weken op een bekentenis. Allicht overschatten we de intelligentie van het beleid dat tot dit soort behandeling besluit, al mogen we nooit mirakels uitsluiten. Tenslotte is het nu enkel nog wachten tot een schrijver deze zaak overneemt en er een eeuwigheidsdimensie aan toevoegt. Immers, een zekere mate van onsterfelijkheid lijken de behandelaars van Manning gewild of niet toch mee te krijgen. We leggen hierbij graag een vette klemtoon op een zekere mate.”

Nu, mijnheer Bill Clinton zorgde in zijn tijd als president reeds voor enig vermaak als experimenteel dichter. Hij vond van zichzelf dat hij niet zomaar de sigaar kon zijn en bood zich dan ook maar aan vanuit de buik aan een meid die bij hem op proef werkte. Op proef, proefondervindelijk. Uiteraard heeft proper rechts daar de humor niet van begrepen en er een schanddaad van gemaakt.

Nu dus mevrouw Clinton, die als een rasechte marxiste, Groucho wel te verstaan en diens broederschap, haar woordvoerder door de knieën laat gaan, daarna de laan uitstuurt en hem daarbij opzadelt met een schuldbekentenis die hij dan nog zelf moet afleggen. Dit vind ik het einde (zie video hieronder).