Vreselijk toch hoe vlees te Hamme


Ik kan dit nieuws niet kwijt in een gedicht, het zou zonde zijn van de poëzie. Het wordt dus een soort poëtisch proza, beste lezer. Hoe een mens ongelooflijk gebroken kan terugkeren van een vernissage, ik zou het zelf niet hebben kunnen voorstellen bij mezelf, hoe zou u het dan?

Misschien maak ik er wel een romannetje van, ware het niet dat Murakami er al mee bezig is. Let wel: er is meer dan een wereld, de meeste lopen parallel en het is er niet altijd beter.

Uit de titel mag blijken: het was te Hamme. Je moet daarvoor over de Mira-brug, naar de gelijknamige film die een verfilming was van een boek van Stijn Streuvels, de Teleurgang van de Waterhoek. Je moet dus eigenlijk wat weg van de wereld en je terugtrekken in een waterhoek.

Dat doe ik graag, beste lezer, even weg van de wereld. Ik ben dan geneigd te denken dat het daar beter is dan hier. Te Hamme niet zo. Die waterhoek is er gekomen omdat het om te schreien is.

Er werden drie schilders bijeen gevernisseerd en daarna opgehangen, beste lezer. Waar iedereen bij stond te kijken. In verspreide slagorde en over drie ruimten. Het werd moeilijk ademen voor de drie.

De inleidingen waren geheel uit gemeenplaatsen opgetrokken zodat mijn aandacht naar de doeken ging. Maar behalve een koe, was daar niet zoveel echt bijeengeschilderd in de grootste der drie ruimten.

Later zouden we ontdekken dat in de twee andere, kleinere ruimtes, het betere werk hing. Maar toen was het al bijna te laat.

Alsof wij, komende van de overkant van de Mira-brug, nog niet genoeg hadden geleden aan de stapel gemeenplaatsen, moest de naar ons verteld werd welgestelde galerijhouder zo nodig eindigen in het allerlelijkste: een vers van ene Kopland uit 1985 dat niet eens verbleekte bij het origineel, Hans Faverey, doch geheel in de zompige waterhoekse grond zakte van schaamte.

Advertenties