Woorden om van te houden


Er zijn woorden waarvan ik blindelings houd, los van hun eventuele betekenis. Misschien hebben ze zelfs helemaal geen betekenis. Maar laat ons wel wezen: als je van iets of iemand houdt, kan je er best zelf ook betekenis aan geven. En geef je die uiteraard.

 

Een drugsgerelateerde jongere is zo’n woord. Ik zie er elke dag wel een paar. Meestal is het een loutere kwestie van uitrusting. Een drugsgerelateerde jongere, ongeacht zijn leeftijd, ziet er jong uit door zijn uitrusting. Die bestaat uit een soort kledingstuk dat het midden houdt tussen een jas en een trui maar daarbovenop nog eens een kap heeft, die meestal over het hoofd van de drager ligt.

Drugs immers doen iets met ons brein en laat dat nu uitgerekend in ons hoofd gelegen zijn. Om datgene wat daar gebeurt niet de pan te laten uitswingen, moet er een deksel op. Daartoe leent die kap zich uitstekend. Andere vormen komen ook voor; een hoedje, een petje, maar ik ben niet spontaan geneigd een jongere met een hoed of een pet op, aan drugs te relateren.

 

Abrikoos is nog zo’n woord. Voor de meeste mensen ligt dit woord in de huishoudelijke sfeer, meestal in de jam. Voor mij ligt dit geheel in de spirituele sfeer, zelfs in de krochten van de ziel. Een abrikoosnaam bijvoorbeeld is een koosnaam die een schrijver gebruikt als schuilnaam. Het kan ook een schilder zijn of een muzikant, maar de kans is groter dat het een schrijver is.

 

De krochten van de ziel, nog zo een. Ere wie ere toekomt, de term is van Bart Stouten. Bart is presentator op radio Klara en bedrijft in zijn vrije tijd de poëzie. Op het einde van zijn programma hoor je het hem soms zeggen: en verder wens ik u een rijk verblijf toe in de duistere krochten van uw ziel.

 

Ik weet, het ligt wat moeilijk in onzekere tijden waarin de onveiligheid welig tiert op de treurbuis. Waarin onveiligheid meer een gevoel is dan wat anders. Dan ligt het moeilijk om woorden los te maken van hun geijkte betekenis om andere betekenissen erin te smokkelen. Of waarin dat voorrecht haast het monopolie lijkt van reclamemakers of sportjournalisten. Of het ergste van het ergste: als dit gaat behoren tot de dagelijkse praktijk van politici.

Oké, ik voel u al komen, beste lezer, ik zie u al komen, trekken aan mijn mouw: Marc, je bent aan het afdwalen. Wij willen nog meer. Nog meer woorden waarvan ik blindelings houd.

 

En toch, er zijn ook woorden waarbij ik gemengde gevoelens krijg. Geen liefde noch haat, maar wat liefde en wat haat tegelijk. Structurele hervorming, bijvoorbeeld. De schrijver getuigt met zijn jongste boek van een neiging tot structurele hervorming. In deze zin bijvoorbeeld, dus. Of nog: na afloop van de ministerraad en net voor de relletjes uitbraken, verklaarde de bevoegde minister dat het land dringend toe was aan een structurele hervorming. Geen innovatie zonder investering in opleiding en onderzoek. Daar krijg ik vaak het zuur van. Je bent al jaren opgeleid, tot het de strot uitkomt, tot je achttien minstens. Je bent al die jaren slechts stiekem aan onderzoek toe gekomen, omdat dit in de ogen van de mathematische meerderheid zoniet grensverleggend dan toch minstens bedreigend is. En dan heb je na heel wat schijnbewegingen eindelijk een baantje versierd en wat blijkt? Die opleiding, al dan niet afgerond met een getuigschrift, deugt niet. Opnieuw naar school. Ondertussen komt men uiteraard niet toe aan onderzoek omdat dat nog altijd zoniet grensverleggend dan toch minstens bedreigend is.

 

Als de inflatie niet stijgt, is dat een slecht teken voor onze economie. Denk dan vooral niet dat die economie de onze is. Als de inflatie stijgt, stijgen de prijzen en in mindere mate ook de lonen. Daar zit je dan, als kaalgeplukte middelgoedverdienende burger. Of nog erger: als structurele steuntrekker. Slechts de modale villabewoner weet dat hij en zij er beter van worden. Het is hun economie. Hun energie. Wist u overigens dat tussen de middelgoedverdienende hardwerkende burger en de structurele steuntrekker de echte volksdichter leeft? Uiteraard, tussen haakjes.

Als uitsmijter graag deze oproep tot naaktloperij: Draag in elk geval geen knellende kousen of andere kleding.

 

Zo, dat was het dan, voorlopig. Nu terug naar die acht zeligheden.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s