DHKPC revisited


Het gebouw was een eender gebouw: het had alles weg van een voormalig pakhuis, uit de tijd dat bedrijven nog voorraden aanlegden. Later deden ze dat niet meer, ze leverden in werkelijke tijd, ongeacht de verkeersellende die dat meebracht en de tijd die ze daarmee zelf verloren. Nu doen ze het nog steeds niet, nu niemand nog iets uit hun voorraden wil kopen.

Het was met andere woorden een uitgelezen locatie om bedrijfsleiders bijeen te brengen. Ineens kon de parking weer worden gebruikt. Ze had er jaren leeg bij gestaan en was al groen van het mos en het gras. Vanavond stonden er dus weer volop wagens. De meeste waren nauwelijks twee jaar oud en hadden gemiddeld een vermogen van meer dan 160 pk. Een aandachtig toeschouwer zou in het neonlicht ook hebben gemerkt dat de meeste huurwagens waren, eigendom dus van een leasingmaatschappij.

Binnen was het gebouw voor de gelegenheid en in geen tijd aangekleed voor de wat plechtige, zij het geheime bijeenkomst. De organiserende club, Doe Het Keurig Pak de Centen, kortweg DHKPC, zou hier immers zichzelf een nieuwe maatschappelijke rol toebedelen. Elke deelnemer genoot zoals gewoonlijk voluit van zijn en hier en daar ook al zelfs haar anonimiteit, al viel het niet uit te sluiten dat er onder hen stiekem een Zwitsers journalist schuil ging. Of een Belgisch journalist van een of andere kwaliteitskrant. Of een agent van een of andere inlichtingendienst, vooral een Belgische dan. We lopen nu eenmaal graag wat vooruit op de feiten.

De feiten dus. Om acht uur, zijnde twintig uur, gingen de deuren potdicht. Iedereen zat op zijn en hier en daar ook haar stoel en het licht in het zaaltje ging uit. Eerst verscheen de voorzitter ten tonele. Hij sprak zoals het een voorzitter betaamt, afgemeten in zijn woorden, plechtig in zijn stem.

“Voortaan wordt onze vereniging een zelfhulpgroep. We hebben jaren lang bijeenkomsten gehouden waar we rijkelijk champagne en sigaren konden verteren. Die tijd is nu voorbij. We hebben jaren lang geleefd als kapitalisten. Die tijd is nu voorbij. We worden vandaag een zelfhulpgroep onder communistische vlag. Als de bijeenkomst afgelopen is, zal onze secretaris rondkomen en kunt u hem uw autosleutels afgeven. De vereniging zorgt er dan voor dat uw wagen, die de uwe niet is, bij de rechtmatige eigenaar terechtkomt. Een beetje dienstverlening bent u wel gewoon in deze club. Nu laat ik het woord aan onze bijzondere gastspreekster.”

Er verscheen een tijdlang niets meer op het podium, toen de voorzitter was afgetreden via de treden en gaan zitten in de zaal, uiteraard op de voorste rij. Het licht werd geregeld. Was daarnet nog blauw de boventoon in de verlichting, nu werd het paars en geleidelijk werd het licht roder. Er zwol een beetje muziek aan, geen strijkje, maar een marsje. De persoon die nu verscheen was voor velen een totaal onbekende, zeker omdat Fehriye Erdal het pseudoniem Daalder gebruikte. Bovendien zag ze er lichtelijk feeëriek uit in haar rode baljurk.

In tegenstelling tot Osama Bin Laden is Erdal minder gezocht. Ze liep er zelfs uitgelaten bij, daar op dat podium. Osama was trouwens nog niet veroordeeld, laat staan gevonden, Erdal was al gevonden, veroordeeld en dan op de valreep ontsnapt. Nu dus bleek ze zich in te zetten voor een nobel doel: de recyclage van bedrijfsleiders van de vrije markt naar de planeconomie. Niet de Belgische variant van die laatste, de trek uw plan economie en liefst in het zwart. Nee, de enige echte ware planeconomie van vadertjes Lenin, Marx en Staalharde Ome Jozef. Ze sprak de goegemeente in deze club toe in het Frans, tot nader order nog steeds de betere wereldvoertaal. Ze sprak eigenlijk de mensen niet echt toe, ze deelde bevelen uit.

Na afloop van haar rede stonden de bedrijfsleiders op, gaven hun sleutels af en verzamelden zich bij de uitgang. Deze bleek ineens streng bewaakt van binnen. Toen de grendels werden weggeschoven, trokken de clubleden naar buiten, niet zo uitgelaten als men van hen gewoon zou zijn, maar beteuterd en in een lange zwijgende rij. Een bus wachtte hen op. Ze namen plaats en reden vervolgens met de bus naar de volgende bestemming: de heropvoedingsschool, nu omgevormd tot bedrijfsleidersrecylagecentrum.

En hoe u dit nu allemaal hier kunt lezen en wie dit allemaal te weten is gekomen en aan de dans, in casu de bus is ontsnapt? Hebt u dit, lezer, te danken aan een undercover Zwitsers journalist, een loslippige geheime agent van de Belgische veiligheidsdienst of aan een undercover Belgisch journalist van een kwaliteitskrant? Dit dienen we hier in het midden te laten, u begrijpt volkomen waarom, nietwaar.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s