>Drôle de cocon


>Le ton a beau être
superflu super doux supérieur,
il tient le coup d’oreille sans la casser.

Il a l’air drôle et fait bouger,
entrer dans ma cuisine puis fondre
une boule de neige.

Il fait même arrêter la caravane,
les chiens n’aboyant plus.

Son sillon est fort démodé,
malgré son rythme
éternel et contemporain:

quand je t’entends monter
l’escalier ou encore que je t’y vois,
te poussant parfois
par la fesse à chanter,
c’est vrai et tous les jours

nous savons qu’il y a si peu
que nous savons
nous avons beau
nous nettoyer l’oreille.

Vreemd cocon


 

De toon mag dan mooi

 oppervlakkig zo zacht erbovenop gezet zijn,

hij houdt het vol in het oor zonder dit te breken.

 

Hij lijkt vreemd en laat

 in mijn keuken een sneeuwbal

binnenrollen en daarna smelten.

 

Hij houdt zelfs de karavaan tegen

nu de honden niet meer blaffen.

 

Zijn groove is sterk uit de mode,

ondanks zijn eeuwig en hedendaags

 ritme:

 

als ik je de trap hoor oplopen

of nog je daar zie lopen en ik je soms

bij de bil vooruitduw opdat je zou zingen,

 

het is waar en elke dag

weten we hoe weinig we weten

ook al maken we ons oor proper.