Vlaardingen


Twee mannen verlieten ooit deze voorstad van Rotterdam.  De een was mijn vader, de ander heette Willem De Kooning. Die laatste had gewoon zin om te gaan zien of het gras niet groener was aan de overkant. Hij raakte stiekem in een vrachtboot in de Verenigde Staten en is er geheel autodidact schilder geworden.

Mijn vader had zijn vader verloren tijdens de oorlog en kon dus niet voortstuderen. Hij wou de boot op, net als die ander. Maar de haven van  Rotterdam lag plat op het einde van de oorlog. Elders dan maar aanmonsteren, dacht hij, en trok zuidwaarts. ’s Nachts stak hij stiekem de grens met België over en beproefde zijn lot in Antwerpen. Daar lag de haven echter al even plat. Toen ging hij maar kranten venten op straat, op de Meir.

Hij verkocht er zo goed dat dit een journalist van een van die kranten opviel. Hij maakte kennis met mijn vader, het klikte en hij troonde de economische vluchteling mee naar het Sportpaleis, waar een arbeidersbeweging het licht zak.

Zo begon zijn geschiedenis. Enige tijd later ontmoette hij de dochter van een Fransman die getrouwd was met een Belgische. Ze werd zijn vrouw, nog later mijn moeder.

Mijn vader kende een geslaagde doch korte loopbaan als hersteller van elektrische huishoudapparaten, werd verkoper van dit artikel en eindigde deze langere loopbaan als verkoper van het beste dat België te bieden heeft: pralines.

Hij is gestorven op 25 januari 2009, 81 jaar oud.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s