Wat was dat ook alweer, abstract?


Op de radio hoorde ik een recensent van tentoonstellingen van plastische kunst de dieperik ingaan. Hij had een tentoonstelling bezocht in Köln, of heb je liever Keulen, in het Ludwig Museum en had er geen woorden voor.

Het gaat om een tentoonstelling waarin werk te zien is uit drie periodes van de schilder Gerhard Richter. Ben effe gaan zien, gisteren. Hoef weer een tijdje niets meer te zien. Wie dit te zien krijgt, raakt vlug uitgekeken op een banale Tuimans, om er een te noemen die behoorlijk ondermaats werk levert en er peperdure prijzen voor vraagt.

In een van die drie periodes zet Richter gewoon muziek om in kleuren en bovenal, je krijgt de compositie zeer transparant te zien, een unicum in de lyrische abstractie. Mijn vrouw was er voorwaar van in de wolken.

Bovendien zijn de meeste van deze werken uitgevoerd in olieverf op doek. Zo hoort het nu eenmaal. Die probeersels tussen glas vallen wat uit de toon en hangen dan ook in een zaaltje apart.

 

Er zijn dus wel degelijk woorden voor, zij het dat je er geen verhaal mee kunt maken. Weg met die verhalen, denk je maar en bovendien heb je hier meer aan dan aan verhalende kunstjes. Koude kunst waar je warm van wordt.

 

Praktisch: nog te zien tot 2 februari. Het Museum ligt vlakbij het station van Keulen. Er is een ondergrondse parking voor wie met de wagen komt. De inkom kost 9 euro per persoon. Het museum heeft een restaurant. En bovendien heeft Keulen de schoonheid van een Noord-Italiaanse stad. We hebben er zelfs Italiaanse koffie gedronken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s