Open brief aan Benno Barnard


[Benno Barnard schrijft een blog vol bij e-Knack. Af en toe sijpelen daarvan stukjes door in het papieren weekblad. Ik schrijf daar al een tijd commentaar bij, meestal wat opbeurend, omdat Benno meestal giftige commentaar krijgt. Nu is mijn klomp gebroken want hij schrijft dat hij die commentaar bij zijn blogstukken niet leest.

Daarom een wat zakelijke open brief.]

 

Beste Benno,

 

Jij ziet in het internet het einde van de beschaving naderen. Je hebt het verkeerd voor: het einde van de beschaving begint bij de treurbuis, de televisie, juist. We zijn dus al een stuk verder naar het einde toe geraakt dan je voorhoudt.

Daar halen ze alles neer om op gelijke voet te geraken met de onderkant van de samenleving. Cultuur staat daar gelijk aan de angst van een Paris Hilton – tja, wie is dat ook weer en wie zou hij / zij voor de rest kunnen zijn? – om naar het toilet te gaan. Vind je dat ik iets uitvind? Nee, ik vind niets uit. Zoals Philip Geubels ook al aangaf: ik lees gewoon wat er staat. En hoe ik er bij kom? Via het internet, Benno.

In een klik ben je er weg en op naar het volgende. Er valt op het internet minder onzin te ontwaren dan op de treurbuis. Daarom alvast deze linken:

 

http://ancion.hautetfort.com/

 

http://www.maxpam.nl/

 

http://papierenman.blogspot.com/

 

http://diependaeleinstituut.blogspot.com/2007/01/eerst-vooral.html

 

http://profonde-lalangue.blogspot.com/

 

http://uitlijn.spaces.live.com/

 

Misschien ken je er enkele stiekem reeds. Vanuit elk van deze adressen vind je dan weer snelle verbindingen naar andere plekken op het internet, waar je misschien ook je gading kan vinden. Dit is een basispakket, zeg maar. Er is uiteraard ook http://www.knack.be/   

 

Nu iets anders. Koen Calliauw. Je hebt met hem te maken. Gehad. Gemaild. En zo.

Arabisch-Europese Liga. Met een Europees-Arabische Liga zou hier nog te leven vallen maar niet omgekeerd, daarover ben jij het eens, ik ook.

 

Koen echter wil niet begrijpen dat die liga dezelfde strategie aan de dag legt als het Vl Behang en Israël: verdeel en heers. Zaai tweedracht en dies meer. Ik heb hem urenlang proberen diets te maken waarom en ook waarom de AEL niet thuishoort in een partij die zich links waant. Boter aan de galg.

 

Nog iets anders. Je afkeer voor het internet heeft te maken met je afkeer voor het mechanisch schrijven. Geef het maar toe. Nu, zelfs Harry Mulisch schrijft al meer dan vijftien jaar op een pc. Waar wacht je op, Benno, is de vraag niet. Wel of je weet wat je allemaal zoal mist. Maar als je met Koen hebt gemaild, betekent dit dat je wel degelijk op het internet zit. Hoe zou je overigens je blog bij Knack krijgen?

 

Nou goed, dit gezegd zijnde, nu je als rechtgeaarde Belg Frankrijk hebt ontdekt, allicht nadat je Jacques Brel hebt vertaald, en dat beter doet dan een rechtgeaarde Nederlander die er zonder kennis van de Franse taal als God wil gaan leven, ben je op de goede weg.

Zuidwaarts.

Daar schijnt de zon harder dan in het noorden.

Daar kwam Vincent van Gogh tot bloei.

Daar is zijn achterneef Theo niet geraakt (op een van voormelde url’s krijg je te lezen waarom).

We komen mekaar wel tegen, zoals eerder bij de Schelde. Of op de Schelde, zelfs. Dra ergens op de Seine, wie weet.

>Fausseté en littérature et Michel Rio


>Aucun tribunal ne condamne un auteur pour fausseté en littérature. Et pourtant…
Voici ce que j’ai lu dans le Monde des livres de vendredi passé:

Au fond, la littérature m’assomme. Je la soupçonne de stupidité. Seule la création littéraire m’intéresse. La première est pléthorique, la seconde est rare. Encore faut-il prendre la peine de chercher l’une dans l’autre. (…) Au fait, qu’est-ce que cette création littéraire? La fausse, ce sont les trouvailles des pseudo-révolutions formelles, qui reviennent, pour faire bref, à changer la parure de l’indigence . La vraie, c’est l’ambition sans limite de l’élucidation , qui rapproche les arts des sciences dans une enquête infinie, encyclopédique, sur l’être et les choses, et qui se renouvelle et invente de par son principe même. C’est encore le savoir-faire, c’est-à-dire exprimer tout cela avec un lexique, une invention langagière, un art propre de la composition ou syntaxe musicale, ce qui s’appelle l’écriture. C’est enfin le sens de l’action, ou du récit tendu (…). Avec, chaque fois que c’est possible, cette distance de l’humour qui n’est rien d’autre que la forme la plus délectable de la distance critique.

>Mode d’emploi


>1. Amalgame, Imelda, quelle masse!
Quoi? Quelle vadrouille!

Plus personne ne sait
où aller, sinon, en avant!

Et allons y, fonçons,
et prenons-le, prenons-la,

jusqu’à la fin,

rien dans les mains
ni dans la figure
qui fait refrain.

2. Sœur souris sourit au chat,
tu me manges, je te ronge.

Souris, ma sœur, goûtons
notre sueur, je ne suis point
ton tueur,
bien que la mort suivra,
si petite, si petite.

Wijs van gebruik


1. Amalgaam, Imelda, wat een massa!

Wat? Wat een kooi verlichte wandeling!

 

Niemand weet nog

waarnaar toe, tenzij vooruit!

 

We gaan, we stormen vooruit

en nemen het, nemen haar.

 

Tot op het einde

 

niets meer in de hand

noch op het aangezicht

refrein maakt.

 

 

 

2. Zuster muis ruist

van de poes:

jij eet mij, ik knaag je.

 

Lach maar, zuster, laat ons

proeven van ons zweet,

ik zal je niet doden

 

hoewel de dood er op zal volgen,

heel klein, heel klein

 

 

>Criée au mur, la révolution


>


1. Petits grains à picoter,
petits gains à emporter,
aux fleurs murales
ils font une belle jambe,
bien que grimpante.

Voici enfin écrit aux murs,
le communiqué libératoire:
la population diminue,
son nombre et sa taille.

Le mur affiche une faille.

2. Passant outre, le mur
de par sa faille s’ouvre
sur une grotte.

Il est capital de payer
pour y entrer.

Et une fumée surgit,
parlant, médisant,
médusant sans fin.

Le bois brûlé, pour entrer
au nez sans payer,
pénètre jusqu’aux poumons.

Il a fallu attendre
des jours
pour que la toux se libère.

3. Plus loin d’un pont, à l’italienne
le café est servi, qui adoucit
la toux et fait parler.

De retour au pont,
entrant en payant,
il faut voir, oui, il faut voir
la musique transformée,
une forêt réformée,
des plastiques informées
en couleurs,

pour que le mur se ferme.

4. À rebours, à l’envers le feu
du coup rentrant au pistolet.
Le dos de l’histoire affiche une brèche.

Le futur et le passé s’accouplent,
forniquant le temps.

Une feuille morte, au temps
des cerises, ressuscite
et rejoint son arbre.