Poète, vos papiers


Volgens dichters en hun liefhebbers is het ongeoorloofd een dichter naar zijn papieren te vragen. Identiteitskaart, paspoort, niemand hoeft de ware naam achter de schuilnaam te kennen, noch waar de dichter gehuisvest is (als hij al gehuisvest is), niet wat zijn nationaliteit is noch hoeveel hij verdient (als hij er al iets aan verdient). Deze gedachte is Frans. In meer zuiderse landen heeft de dichtkunst een hogere status dan in noordelijke landen.
 
Zelf heb ik steeds mijn papieren op zak, in de portefeuille (dit is: de bladendrager als je het letterlijk vertaalt), in de vorm van gedichten. Ik heb zelfs een speciaal aantal vellen papier gesneden op maat van de portefeuille. Die gedichten zijn mijn papieren. Je ne suis jamais sans papiers.
 
Ik hou niet altijd dezelfde papieren op zak. Onlangs heb ik ze verwisseld, onder meer omdat ik er ondertussen een van uit het hoofd ken (en in het hart draag). Vandaag schreef ik er een dat meteen op zo’n formaat kon en daartussen is beland. Un nouveau papier.
 

Hoe in de wind

 

 

Hij was een van die mensen die

nooit geïnteresseerd zijn

in de choreografie van macht

(Michael Ondaatje)

Zowel voor als achter liggen snippers

gedachten achteloos en nog meer

waar geen acht op slaat. Een zwelkraag

 

houdt zich staande onder de smeltlaag,

zo lang tot hij hort, stoot en smelt.

 

Altijd weer een rietgans,

korkip aan de waterkant,

die het riet niet knakt.

 

  rietgans.jpg

Advertenties