Effe wieden in de tuin, man


Het begon in Knack. Daar maakte een boekbespreker brandhout van een vrouwtje, met name Vrouwkje Tuinman. Je slaat niet zomaar een tuinkabouter van het vrouwelijk geslacht aan diggelen. Zet haar op een lijn met Hagar Peeters en nog een paar anderen, slaat haar in de orde der hype en beukt verder op haar in.

 

Het is al welletjes en verder geraakte ik uiteraard niet. Deze ochtend vond ik dan het vervolg in mijn e-brievenbus, een link en da’s verdacht, naar een zeurdige bespreking van de tweede bundel van deze tuinvrouw aan de hand van de immer ongeprezen chrétien breukers. Hij zette die zeurderige toon wat verder.

 

Dat mocht niet volstaan. Zij van www, zijnde pom wolff en webmeisje, keurden chrétien af en prezen het tuinvrouwkje richting hemel, deze morgen op www.pomgedichten.nl Maakte meteen een bedenking erbij. Ging toen wat surfen en snuffelen en vond dit gedicht van haar:

  

Ik ben volkomen naakt voortaan

‘In Brussel laat je mij je kut zien,’
schrijf je. Lees ik in mijn veilig bed.
Vijf weken zijn we nu en ik bedek mij
trek mijn wijdste broeken aan.
Maak het donker weet dat jij

niet zult vergeten. Je pakt mijn arm
en ik plak vast – aaneengekleefd gaan wij
van straat naar straat. Hotelkamer
vol met spiegels wil ik het licht uit
tast jij toe val ik uiteen.

Je legt me neer en spreidt.
Pelt me open kijkt, ziet duizend
gezichten waar ik maar één – lelijk –
dacht. Je neemt de hele nacht.
’s Ochtends mag het licht weer aan.

Ik, die vaak gebrusseld heb en dit dan lees, met in mijn achterhoofd ook zo’n hotelkamer, val wel even voor zo’n gedicht. Dat de onbevangenheid waarmee dit vrouwkje schrijft de cynici van Knack en Breukers schokt, zegt iets over hen. De schat en de kracht van de dichter ligt precies in de onbevangen manier waarop hij of zij de wereld ziet, eerder dan er tegen aan ziet. Volkomen naakt voortaan. Men zegge het voort. Of leze nog dit:

DE MUZIEK IN MIJN HOOFD

Vanmorgen werd ik wakker
met, nee, heus niet de blues –
was het maar waar. De soundtrack
van mijn leven is van een blijheid,

je gelooft het niet. Meteen al, ogen open
oren nog dicht, jengelt en zanikt het
dagelijkse lulligheid op daverende liftmuziek.
Ik scratch, mix en associeer,

meer, sneller, beter dan een pro.
Het meest overbodige, flinterdunne
wordt in mijn hoofd essentieel,
wordt mij, hoe kon ik ooit zonder

en hoe gaat het verder.
Het gaat maar door, dj,
het gaat maar door.
Als ik weer in bed lig piep ik nog na.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s